Druckschrift 
... in Secundum librum Sententiaru[m] (1493)
Entstehung
Seite
103r
Einzelbild herunterladen
 

DI.XIX

nō ſubiacet volūtati ſed ſoli virtuti naturali. ⁊ illud deneceſſitate hꝫ corrūpi. qꝛ hꝫ cauſā corruptionis ītra ſecorpus aūt ade ⁊ ſi eſſet mortale ⁊ corruptibile. tn̄ volūtati ſubiacebat ex ordine diuine iuſticie. ⁊ ideo niſi volūtas deordinaret̉. corpꝰ illud nūqͣꝫ corrūpet̉. Ad ilI lud qd̓ obijcit̉ ꝙ cōponi ex cōtrarijs cōpetebat corporiẜm illū ſtatū. dd̓ ꝙ alio modo ſe hn̄t ꝯͣria in cōpoſitiōecorporis ẜm ſtatum nature lapſe. aliter ẜm ſtatū nature inſtitute. Scd̓m ſtatū em̄ nature lapſe nō ſolū agūtin aliqd̓ extrinſecū ſed etiā ad inuicē mutuo agūt ⁊ patiunt̉. nō ſolū in ip̄a ꝯſtitutione. ſed etiā poſt ꝯſtitutūeſſe. In ſtatu aūt innocētie taliter cōmixta fuerūt ⁊ ꝓportionata in pͥma cōpoſitione. ⁊ ad tātam ꝯcordiameducta. vt illo ſtatu manēte mutuo nō repugnarēt. ⁊ iōꝓpter illā cōpoſitionē corpus illud diſſolui neceſſe nonerat. Ad illud ꝙ obijcit̉ ꝙ poſt ſtatū innocētie in illocorpore fiebat deꝑditio. dd̓ ꝙ ſicut natura vniuerſalispatit̉ elemēta corrūpi ẜm partē. ſed nullo mō patiturcorrūpi ẜm totū. ſic ⁊ natura bn̄ inſtituta ī hoīe regulata ab ordine iuſticie ⁊ prudentie admittebat deperditionē fieri in hoīe ẜm aliquā partē ꝓpter ſtatū aīalitatis in quo erat. ſed nullo modo patiebat̉ corruptioneꝫfieri in toto. Sicut em̄ fiebat corruptio ⁊ deꝑditio. itaetiā fiebat reſtauratio. ⁊ ideo nō ꝯſequebat̉ diſſolutio.Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ Adā a cibo poterat abſtinere.dd̓m ꝙ non poterat abſtinere a comeſtione. qn̄ eſſꝫ locus ⁊ tēpus. tū qꝛ ſibi exp̄ſſe p̄ceptū erat vt comederetde lignis paradiſi alijs a ligno ſcīe boni ⁊ mali. tū etiqꝛ ſi dn̄s nō p̄cepiſſet. natura bene inſtituta dictaret.dictat nullum debere manū ſibi inijcere. Nec valet illaobiectio quā obijcit de fame. debebat em̄ famē p̄ueniret ip̄e bn̄ ſciebat horā ⁊ indigentiā ſue nature. quā ſi ꝑtranſiret cōmitteret ⁊ peccaret. Ad illud qd̓ obijciturꝙ peccator poteſt occidere īnocentem. dd̓m ꝙ verū eſtẜm ſtatū nature lapſe in quo oīs hō merito peccati orginalis eſt mortis debitor. Un̄ ꝑmittere innocentē occidi nō eſt ꝯtra ordinē diuine iuſticie ẜm ſtatū pn̄tem. inſtatu aūt illo qꝛ nulla culpa p̄ceſſerat. ordo diuine iuſticie talem deordinationē vel punitionē admittere nō debebat. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ imꝑaſſibilitas eſt dos coporū glorificatoꝝ. dd̓m ꝙ verū eſt ẜm ꝙ īpaſſibilitasuat ⁊ actū ⁊ potētiam paſſionis ẜm oēm ſtatū. illa aūimpaſſibilitas corꝑi Ade nō inerat niſi ẜm ſtatū deteminatū. ⁊ ideo ꝑfecta nō erat. nec dos dici debebatQueſtioIIUtrum Adā peccāte corpꝰ eius poſſet ꝑpetuari ꝑ eſfiligni vite. Et ꝙ ſic vr̄. Primo ꝑ textū Gen̄. iij. Nūc ine forte ſumat de ligno vite ⁊ viuat ineternū. hoc dictūeſt de Adā poſt peccatū. gͦ ſi poſt peccatū ſūpſiſſet. internum viriſſet. ⁊ corpus eiꝰ ꝑpetuū fuiſſet. Itē hocip̄m videt̉ ꝑ Richar. de ſācto victo. qui de Adā ait ſicHabuit an̄ pctm̄ corruptionē. poſt pctm̄ corruptiōenſed vtroqꝫ modo ꝑ eſū ligni vite potuit ſuſtētari. Itemhoc ꝓbat̉ ꝑ experimentū. Enochen̄ ⁊ Pelyas ſicut d̓cunt glo. ⁊ auctoritates ſāctoꝝ in paradiſo ꝯſeruāturꝑ eſum ligni vite vſqꝫ ad anti xp̄i aduentū. ſed qua ratione vſqꝫ ad illud tēpus ꝯſeruari pn̄t. eadē ratione ⁊ deinceps. gͦ pari rōne ⁊ corpus Ade. Item nō fuit maiorisefficacie lignū ſcientie boni ⁊ mali ad corpꝰ perdēdumqꝫ lignū vite ad ꝯſeruandū. ſed ꝑ eſū illius ligni corpushoīs factū eſt diſſolubile. gͦ pari rōne ꝑ eſū alterius ligni poterat corpus corruptibile ſolidari ⁊ ꝑpetuari. ſut ecōtra alterius ligni comeſtio corpꝰ ſanū ⁊ ſolidumeddidit diſſolubile ⁊ infirmū. Itē poſt peccatum ſi

ſpūs hoīs inugeret̉ fonti vite diſponeret̉ ad ꝑpetuambeatitudinē ⁊ vitā īmortalē. ergo ſi lignū vite corporaleſic ſe habebat ad corpus ſeruādū. ſicut lignū vite ſpūale ſe hꝫ ad ſpm̄. vr̄ ꝙ ſi hō penituiſſet. ⁊ de ligno vite guſtaſſet ꝙ corpus eiꝰ eſſet factū indiſſolubile. Itē homo bene cōplexionatꝰ ſi nō hꝫ impedimentū extrinſecūviuere p̄t vſqꝫ ad ꝯſūptionē radicalis humidi. ſi igr̄ illud humidū poſſet reſtaurari. poſſꝫ corpus eiꝰ imꝑpetuum incorruptum ſeruari. ſi gͦ illud lignū vite ſic̄ dicūt doctores habebat vim reſtaurādi humidū radicalevidet̉ ꝙ ſi hō de illo comediſſet. ꝙ corpꝰ eiꝰ ineternū poſſet durare. etiā poſt cōmiſſione culpe. Sed ꝯtra. Ro.vj. Stipēdia peccati mors. gͦ ſi poſtqͣꝫ hō peccauit neceſſariū fuit ip̄ꝫ peccaſſe. neceſſariū fuit ip̄ꝫ mori. gͦ neceſſariū fuit corpꝰ eius diſſolui. igr̄ nō poterat perpetuari ꝑ eſum alicuiꝰ ligni. Itē ſententia data fuit Gen̄iij. Quacūqꝫ die co ⁊c̄. Si igit̉ illā ſententiā nulla vtuscreata p̄t infirmare. qͣꝫtucūqꝫ hō comederet de ligno vite neceſſe erat ip̄m mori ⁊ corpus eiꝰ reſolui. ⁊ hͦ ip̄m dicit alius textus gen̄. iij. Puluis es ⁊ in pul. ⁊c̄. Iteꝫhō ꝑ peccatū ſimilis factus eſt iumētis inſipiētibꝰ. ſꝫ iumenta ſi comederēt de ligno vite nō ꝓpter hoc corporaeoꝝ fierent indiſſolubilia. gͦ ſi hō qͣꝫtum ad ꝯditionemmortis iumentis ſimilis effectꝰ eſt ꝑ culpam. qͣꝫtūcūqꝫde ligno vite comederet. corpus eiꝰ diſſolui neceſſe eētItem non minus eſt de mortali īmortalem facere qͣꝫ demortuo viuū. ſed mortuū ſuſcitare hoc eſt virtutis ſolius dei et virtutis infinite. gͦ corpus diſſolubile ad indiſſolubile reducere hoc eſt ſoliꝰ virtutis diuine. ergo ſihō poſt peccatū de illo ligno comederet. corpꝰ eiꝰ nihilominus diſſolui neceſſe eſſet. N. dd̓m ꝙ eadem lege q̄diuina iuſticia nō patit̉ innocentē puniri ⁊ mori. nonpatit̉ etiā malū remanere impunitum. ⁊ ideo diuinuꝫdecretū fuit vt ſi hō mādatum dei tranſgrediendo peccaret. ⁊ ip̄i actori ſuo inobediens exiſteret. ſpūs carnisdn̄m amitteret. ⁊ ſicut volūtas a deo receſſerat. ſic anima in vita corpus ip̄m deſereret. ⁊ diſſolutū in ſuā originem vn̄ ſūptum erat rediret. Et qm̄ diuinū decretuꝫerat inuiolabile. hinc eſt ꝙ poſtqꝫ hō peccauit qͣꝫtūcūqꝫde ligno vite ederet. corpus eiꝰ non fieret indiſſolubileita ꝙ mortem poſſet euadere. iō ꝯcedēde ſūt rōnes hocon̄dentes. Ad illud qd̓ obijcit̉ in ꝯtrarium de textudd̓m ꝙ eternū nō dicit ibi vite interminabilitatē. ſꝫ vite quādā diuturnitatem. ſicuti ſepe ꝯſueuit loqui ſcriptura. qͣꝫuis aūt lignū vite illud corpus nō poſſet ꝑpetuare. poterat tn̄ adeo naturā ip̄us adiuuare ⁊ vigorare vt diutius viueret. Ex hoc pꝫ reſpōſio ad ſequentiaſcꝫ ad verbū Richar. ⁊ ad illud qd̓ obijcitur de Enoch⁊ Pelyā. Utrūqꝫ em̄ nō ꝯcludūt vite interminabilitatem. ſed ſolū quandā diurnitatē. quā ⁊ ſi lignū vite poſſet homini lapſo ꝯferre ꝑ ſibi diuinitus collatā virtutem. nō tamē poterat ineternū ꝯſeruare. qꝛ diuinū decretum infirmare nō poterat. ⁊ corpus hoīs peccantisad hoc poſt pctm̄ habile nō erat. ⁊ illud lignū in ſolo eoꝙ diſpoſitionē habebat. ad eiꝰ effectū efficaciā habebatAd illud qd̓ obijcit̉ ꝑ ſimile de ligno ſcientie boni ⁊ mali. dd̓m ꝙ illud ſimile deficit dupliciter. Primo qꝛ illd̓lignum ſcientie boni ⁊ mali nō fecit corpora illa eſſe diſſolubilia. ſed ſolum hoīs culpa et diuina ſentētia. Secundo vero qꝛ corpus Ade anteqͣꝫ peccaret non habebat neceſſitatem ad ꝑmanendū. nec neceſſitatem ad corrūpendum. ſed poſtqͣꝫ homo peccauit corpꝰ eius ſubiectum fuit neceſſitati moriendi. ⁊ ideo ꝑ eſum ligni vitenō poterat ꝯſeruari. Ad illud qd̓ obijcit̉ de cōinctione

23

25

28

26

27

29

36

Ss