D intelligentiam hꝰ ꝑtis in qͣ agitur de homīsimmortalitate ẜm ſtatuꝫ innocentie. circa triaconſiſtit dubitatio. Et pͥmo querit̉ de īmortalitate hominis qͣꝫtum eſt ex ꝑte aīe. Scd̓o qͣꝫtū eſt ex ꝑtcorporis. Tertio ꝟo qͣꝫtum ē ex ꝑte coniuncti. Circa pͥma q̄runtur duo. Primo vtrū aīa rōnalis ꝑ naturā ſitimmortalis. Secūdo qͣrit̉ vtrum omnis anima quantū eſt de prīa conſtitutiōe nature fuerit incorruptibilisQueſtioCirca quā ſic ꝓcedit̉ ⁊ oſtendit̉ ꝙ aīa rōnalis nō ſitnaturalit̓ immortalis. pͥmo ꝑ autoritatē Apl̓i. j. Thi.vlti. Qui ſolus hꝫ īmor alitateꝫ. loquit̉ de deo. ergo immortalitas nō ꝯuenit alicui creature. Si tu dicas hoeſſe dictum qꝛ ſoli deo conuenit ꝑ naturā. aīe hominisvero non cōuenit ꝑ naturam ſꝫ ꝑ gratiā. Cōtra gratianō repugnat nature. nec naturā variat ſed potiꝰ cōſeruat. ſi gͦ mortalitas ineſt omni creature ꝑ naturam. immortalitas ꝗ̄ ē cōditio oppoſita nulli creature ineſt pergratiam. gͦ nec aīe. Item Dam̄. omne qd̓ a verſione incipit. in verſionē tendit. ſꝫ aīa rōnalis a verſione incipit cum ſit creata vt oſtenſum eſt sͣ. gͦ tendit in verſiōeigit̉ non eſt immortalis. Si tu dicas ꝙ tendit qͣꝫtuꝫ eſtde ſe. ſꝫ tenetur ⁊ ſuſtentatur manu conditoris. Cōtra.hͦ eſt illud Augꝰ. vij. de ciui. dei. Sic res qͣs cōdidit adminiſtrat. vt eas agere ꝓprios motꝰ ſinat. loqͥtur de deoſi ergo de ſe ad corruptionē tendit. diuine manus potētia nō obſiſtit. Itē ꝑ autoritatē philoſophi. Intellectꝰcorrumpit̉ quodā interius corrupto. ſꝫ nō corrumpitintellectus niſi a corruptione aīe rationalis. gͦ aīa rōnalis nō eſt immortalis. Item hocip̄m vr̄ rōne. aīa patitur in corpore ꝑ naturā. ſicut planū eſt. ſꝫ paſſio ma.gis ⁊ magis facta abijcit a ſub̓a. a qͣcunqꝫ aūt ſub̓a fit aliq̄ abiectio fit etiam aliqͣ corruptio ꝑ quā aliqua indecorrumpunt̉. ⁊ omnis talis ſubſtantia ē corruptibilisergo aīa rōnalis eſt corruptibilis. Item aīa rōnalis cōdolet corpori patienti. ergo magis patienti magis cōdolet. ⁊ maxime patienti maxime comꝑatit̉. gͦ videturꝙ morienti cōmoriatur. Item ſi ſubſtantia eſt incorruptibilis. ⁊ operatio correſpondens illi ſubſtātie. quinūqͣꝫ ſubſtātia pͥuat̉ ꝓpria oꝑatiōne. gͦ ſi deſtruit̉ ⁊ ledit̉oꝑatō deſtruit̉ ⁊ ledit̉ ſub̓a. ſꝫ ad leſioneꝫ corporū ledit̉⁊ impeditur actus ſubſtantie rationalis qui eſt intelligere. ergo videtur ꝙ ledatur ⁊ ipſa ſubſtātia. ergo ſubſtantia eſt corruptibilis ⁊ mortalis. Ad oppofitū ſuntinnumerabiles autoritates. ⁊ ph̓oꝝ ⁊ ſanctoꝝ. ⁊ io ondamus hoc rōnibꝰ. Ut aūt ſufficienter anime oſtendatur immortalitas. attendendum eſt ꝙ anima hꝫ cōſiderari in ordine. hꝫ cōſiderari in ſe. In ordine. reſpectuvniuerſe creature. ⁊ reſpectu diuine iuſticie. vel reſpectu finis qͥ cōpetit ꝓprie nature. Et in ſe qͣꝫtum ad virtutem. qͣꝫtum ad actu. ⁊ qͣꝫtum ad obiectū. ⁊ ſic ſex modis cōſiderari hꝫ. Et pͥma cōſideratio eſt ẜm ordinemquē hꝫ inter creaturas vniuerſi. ⁊ ẜm hanc ꝯſideratione on̄ditur eius immortalitas ex duplici rōne. Prīa ēhec. in ordīe creaturaꝝ vniuerſi reꝑimus pͥmā materiā⁊ vltimā formā. ⁊ eq̄ vel magꝭ eſt de cōplemēto vniuerſi vltima forma ſicut ⁊ prima materia. ſi igit̉ pͥma materia eſt incorruptibilis. gͦ ⁊ vltima forma. ſꝫ hec eſt anīarōnalis. gͦ ⁊c̄. Item alia ratio ad idem. Ad hoc ꝙ vniuerſum ſit completū neceſſe eſt reperire creaturaꝝ differentias ẜm ꝑfectam cōbinationem. ſꝫ contingit reperire in vniuerſo ſubſtantiam habentē magnitudinē exiſtentem incortuptibileꝫ. vt corpus celi. ⁊ contingit reperire ſubſtantiam incorruptibilem que nec eſt magni

tudo nec coniuncta magnitudini. gͦ contingit reperireſubſtantiam mediam incorruptibilem que non ſit magnitudo. ſꝫ coniuncta magnitudini. ſed hec eſt animarationalis. ex ꝑfectione igit̉ ordinis vniuerſitatis colligitur animā eſſe immortalem. Ex ſecunda conid eratōne ſcꝫ ex ordine diuine iuſticie oſtenditur ſic. Nullūbonum eſt irremuneratū. ⁊ nullū malum impunitū eſtapud eū qui iuſte iudicat. ſꝫ multa bona remanent irremunerata. ⁊ multa mala impunita ẜm preſentem vitāergo eſt ponere aliam vitam qͣꝫ hanc. ſꝫ hec non eſſet niſi anima remaneret poſt corpus. gͦ ⁊c̄. Si tu dicas ꝙhoc non cogit. qꝛ ſicut ſuſcitatur corpus. ita poſſit anima ſuſcitari. non eſt conueniens talis inſtantia. cū em̄anima ex nihilo ſit creata. ſi corrumperetur in nihil tēderet. ergo non ſuſcitaretur ſꝫ alia anima de nouo crearetur. Itē ad diuinā iuſticiam ſpectat ꝙ nihil bene ⁊ iuſte factum debet vergere in malum exitum. ſꝫ ẜm moralem philoſophum ⁊ ẜm legem diuinā ⁊ ẜm etiaꝫ om̄esſectas potius homo debet pati morteꝫ qͣꝫ recedere a veritate vite ⁊ a veritate iuſticie. ſed ſi omnino perimeretur anima. ꝑimeretur omnino iuſticia que eſt in ipſa.ergo talis mortis perpeſſio que iuſta eſt ⁊ quaꝫ laudatomnis ratio recta. malum haberet ſimpliciter exitum.quod eſt contra diuinam iuſticiam. Colligitur igiturex ordine iuſticie animam immortalem eſſe. Ex tertiaconſideratione ſcilicet ex ordine ipſius anime ad proprium finem oſtenditur ſic. Rymoto vltimo fine quiprincipaliter mouet. omnes alij fines caſſi ſunt ⁊ vaniſed finis vltimus omnis operationis rationalis ē beatitudo perfercta. ergo ſi illa non eſt. omnia quecunqꝫfacit anima facit fruſtra. ſi ergo hoc eſt inconueniens.neceſſe eſt illum finem ponere. ſed beatitudo eſt ſtatusomnium bonorum congregatione perfectus. vbi autēhoc eſt. neceſſe ē eē īmortalitatē. igit̉ anima per naturāeſt apta nata ad incorruptiōeꝫ ⁊ immortalitatem. Itēomnis anima rationalis naturaliter appetit beatitudinem. ſed nihil eſt ocioſum in fundamento nature. ergoomnis anina rationalis nata eſt ad beatitudinē peruenire. vbi autem beatitudo ibi perfecta ſecuritas. ⁊ vbiperfecta ſecuritas ibi immortalitas. vbi enim mors p̄taccidere neceſſe eſt timere. colligitur ergo ex ordine ip̄ius anime ad ſuū finem ip̄am habere immortalitatem.Et hec triplex conſideratio ſumpta eſt ẜm tripliceꝫ ordinem ipſius anime. ſcꝫ ad finem propriū. ad diuinuꝫiudicium. ad totum vniuerſum. Ex quarta conſideratione ſcꝫ ip̄ius anime qͣꝫtum ad propriam virtutem arguitur ſic. Nulla virtus materialis ⁊ corruptibilis nata eſt ſuper ſe reflecti. hec ꝑ ſe manifeſta eſt anima rōnalis ẜm actum proprium nata eſt ſuper ſe reflecti cognoſcendo ſe ⁊ amando. ergo virtus anime rationalis nōeſt materialis ⁊ corruptibilis. ergo eſt immaterialis ⁊incorruptibilis. ſed ſi virtus eſt incorruptibilis ſubſtātia. ergo ⁊c̄. Item omnis virtus que per receſſum ⁊ impermixtionem cum corpore corruptibili fortificatur ⁊potentior efficitur eſt incorruptibilis per naturam aīarationalis eſt hmōi. ſicut. patet. qꝛ tanto magis releuatur ſpūs ⁊ homo interior. quanto magis mortificaturhomo exterior. virtus igitur anime ratōnalis eſt incorruptibilis. ⁊ ſic ex ſua virtute colligitur anima ratiōalis eſſe immortalis. Ex quinta conſideratione ſcꝫ qͣꝫtūad operationem arguit̉ ſic. Cuiuſlibet ſubſtantie rōnalis ẜm eſſe ⁊ durationem pendentis ex corpore oꝑatiopendet ex corpore. ⁊ anima rōnalis propͥam oꝑationēhabet ẜm qua nō pendet ex corpore ſcꝫ intelligere quia