LiberQuartus
¶ Agit de cultꝰ diſparitate percōparatiōem ad mr̄imonij contractiōꝫ determinās ꝟitatē. a2Oſt hecꝘ de diſꝑi cultu vidēdū ē. hec ē em̄ vnade cauſis qͥbus ꝑſone illegittīefiūt ad ꝯtrahēdū mr̄imōiū. Nōeī lꝫ xp̄iano cū gentili vel iudeainire ꝯiugiū. qꝛ etiā in veteri te.ꝓhibitū ē fideles viros īfidelesducere vxores. dn̄o dicēte. Nonaccipias vxores de filiabꝰ alienigenaꝝ filijs tuis. ne traducāteos poſt deos ſuos. Iuxra hocdn̄i p̄ceptū iudeoꝝ cōiugia cumalienis inita heſdras ſeꝑauit. hͦidē etiā in nouo teſta. ſeruat̉. vn̄Aug. Ne nubat femina niſi ſuereligiōis viro vel ne vir talē ducat vxorē. Id em̄ vt dicis iubetdn̄s. docet apl̓s. vtrūqꝫ p̄cipit teteſtam̄tū. Itē amb̓. Caue xp̄iane gentili vel iudeo filiā tuā tradere. caue ne gētilē vel iudeamvel alienigenā .i. hereticā ⁊ oēmalienā a fide tua vxorē accerſiaſtibi. Itē ſiqͥs iudee. ſiue xp̄iauaiudeo. ſiue iudea xp̄iano carnali ꝯſortio miſceat̉. qͥcūqꝫ tm̄ nephas admiſerit. a xp̄iano cetu ꝓtinꝰ ſegreget̉. Ex hijs alijſqꝫ pl̓iA bus teſtimūijsⁱ euident̓ apparetnō poſſe cōtrahi ꝯiugiū ab hijsqͥ ſūt diuerſi religiōis ⁊ fidei.¶ Soluit dubitatōeꝫ de ꝯiugiofidelis ⁊ infidelis ⁊ duoꝝ infidelium.
Hinc āt vr̄ obuiare qd̓ apl̓us aitde īparibꝰ ꝯiugijs. ego dico nōdn̄s. Si qͥs fr̄ hꝫ vxorē infideleꝫ⁊ hec cōſentit hītare cū illo. nōdimittat illā. ⁊ ſi qͣ ml̓r ⁊c̄. Sꝫ aliud hͦ eē. aliud illd̓. euidēt̓ on̄ditAug. Ibi eī agit̉ de illis ꝯiugijsfideliū ⁊ infideliū q̄ ꝯtrahūt̉ eisin diſꝑi religiōe ⁊ fide manētibꝰApl̓s ꝟo ait de illis qͥ vniꝰ eiuſdēqꝫ infidelitatis fuerūt qn̄ cōiūcti ſūt. Sꝫ cū veniſſet euāgeliū alt̓ ſine alt̓a credidit. Intelligis ne qͥd dicā. Attēde vt remip̄am diligētiꝰ explanā. Ecce cōiuges duo vniꝰ infidelitatꝭ fuerūt qn̄ cōiūcti ſūt. nll̓a d̓ hijs qōē q̄ ꝑtineat ad illd̓ p̄ceptū veterꝭ⁊ noui te. qͦ ꝓhibet̉ fidelis cū infideli copulare ꝯiugiū. Iā ſt̓ cōiuges. ⁊ ābo adhuc ſūt īfideles.Tales ſūt adhuc qͣles ꝯiūcri ſt̓venitqꝫ euāgelij p̄dicator. credidit eoꝝ vnꝰ vel vna. ſꝫ ita vt īfidelis cū fideli hītare ꝯſentiat.n̄ iubet dn̄s vt fidelis īfidelē dimittat talit̓ cōiunctū. Nec apl̓siubet vt n̄ dimittat. ſꝫ cōſulit vtſiqͥs alit̓ agat n̄ ſit trāſgreſſor. ſic̄⁊ de ꝟginibꝰ cōſulit. Monet ātqd̓ ē lucrādi occaſio. cū poſſit licite relinq̄re ẜ n̄ expedit. Tuncenim non expedit id quod licitum ē. qn̄ ꝑmittit̉ qͥdeꝫ. ſꝫ īpiusvſus alijs aufert īpedimētū ſalutis. ſic̄ diſceſſio fidel̓ ab īfideliquā n̄ ꝓhibꝫ dn̄s. qꝛ corā illo nō pē īiuſta. ſꝫᵇ apl̓s ne fiat ꝯſilio charitatis ſuadet. vt nemo in ea re
¶ Di. xxxix. de impedimentis q̄ faciūt oīno illegittimū ad cōtrahendū mr̄imoniū cum quodaꝫ⁊ cū quodā nō. qd̓ venit ex cultꝰ diſparitate.Oſt hec de diſꝑari cultū videndū ē. Supra determinata ſūt īpedimēta q̄ mr̄imoniū īpediuntreſpectu oīs ꝑſone. hic determinant̉ impedim̄ta q̄ reſpictunt ꝑſonas determīatas. Et diuidit̉ hec ꝑsin duas. Qn̄ aliqͦ ꝑſone nō ſunt legittime ꝓpt̓ nimiamdiſtantiā. vt ille in qͥbꝰ ē cultꝰ diſꝑitas. Quedā ꝓpt̓ nimiā cōuenientiā. vt ille in qͥbꝰ eſt ſpūalis vel carnalisꝓximitas. Iō hec ꝑs hꝫ duas. In pͥma agit de īpedimēto qd̓ venit ex cultus diſꝑitate. In ſecūda de impedim̄to qd̓ venit ex proximitate. īfra diſ. xl. Nūc ſuꝑeſt d̓ cognatiōe ⁊c̄. Prima ꝑs hꝫ duas. In pͥma agit de cultꝰ diſa ¶ Euidēt̉ apparet non poſſeꝯtrahi ꝯiugiuꝫab hijs qͥ ſūt diuerſe re. ⁊c̄. Uidet̉ ex hͦ ꝙ ſi aliqͥs vult baptiſari ⁊ ē fidel̓. ꝙ ēante baptiſmuꝫ.contrahi poſſitcū alio. ℟º. dd̓ꝫꝙ fides non tm̄accipit̉ pro habitu credendi qͣꝫtiaccipit̉ ꝓ ſacr̄ofidei. ⁊ hoc ꝓbatur ꝑ illud qd̓ dicit̉. xxviij. q. j. caue xp̄iane. ⁊ īfraſi xp̄iana ſit. n.eſt latis niſi ambo initiati ſitisſacr̄o baptiſmi.Unde Hugo fuit iſtiꝰ opiniōisꝙ hͦ intelligit̉ qͣꝫtu ad ſacr̄m baptiſmi .ſ. diſꝑitascultꝰ. qͣꝫuis gͦ talis fidē hēat. tn̄nō hꝫ fidei ſacr̄ꝫiō nō ē ꝑſona adendū legittīab ¶ Apl̓s ne fiat ꝯſilio charitatis ſuadet̉. Ur̄male dicere. ꝙ̄ex hoc vr̄ ꝙ fidelis licite poſſitcū infideli cohabitare. Sed cōtra xxviij. q. j.Iudei ⁊c̄. nō p̄tinfideliſ in eiusꝑmanere cōiunctione que iam
ꝑitate ꝑ cōꝑatiōem ad mr̄imonij cōtractiōeꝫ. In ſecūdaꝑ cōꝑatiōeꝫ ad diſſolutōeꝫ. ibi. Pōt tn̄ licite dimittere⁊c̄. Prima ꝑs hꝫ duas. In pͥma determinat veritatemIn ſecūda diſſoluit dubitatōeꝫ. ibi. Huic aūt videt̉ obuiare ⁊cͣ. Ubi on̄dit ꝙ qͣꝫuis mr̄imoniū nō poſſit ꝯͣhi īter fidlē ⁊ infidelē. pōt tn̄ eē ſi prius ꝯtractu eſt Similit̓ſcd̓a ꝑs in qͣ agit̉ de mr̄imonij diſſolutōe duas hꝫ. In pͥma determīat veritatē. In ſcd̓a manifeſtat mentientesibi. Sūt tn̄ nōnulli qui īter fideles ⁊c̄. vbi rep̄hēdit eosqͥ dicebāt inter infideles nō eē cōiugiū. Prima ꝑs habꝫduas. In pͥma ꝑte agit de diſſolutiōe mrimonij qͦ ad cōhabitatōeꝫ inter eos qͥ ſunt diſꝑis cultus. In ſcd̓a d̓ diſſolutiōe mr̄imonij qͦ ad vinculi fractiōem ſiue oīmodaꝫſeꝑatiōꝫ oſtendēs ſi infidelis nō vult cohabitare. ꝙ fidelis poteſt contrahere. ibi. Hic querit̉ ſi fidelis dimittat infidelem ⁊c̄.in xp̄ianā trāſlata eſt fidem. ⁊ induobus capitulis ſubſequent.bus idē dr̄. ℟dd̓ꝫ ad hͦ voluerunt aliqui diſtinguere. ꝙ illiapl̓i intelligit̉ d̓paganis qͥ addem faciliꝰ conuertunt̉. ſed illecanon intelligit̉de iudeis qͥ obſtinati ſunt ad̓oꝙ potius cōuerterēt conuerſosqͣꝫ ꝑ ip̄os ꝓficerent. ſed cū oēsſint in malicianunc obſtinati.iſta diſtinctio n̄habet locū ſed īpͥmitiuaᵉ eccl̓iacū tam iudei qͣꝫgentiles paſſimconuerterent̉ adfidem. ⁊ cū modico adiutorioꝓpter ſalutē cōiugum conceſſit⁊ cōſuluit apl̓stūc cohabitare.ſed poſtmodumiudei adeo ſuntobſtinati in malicia ꝙ potiꝰ volebant peruertere qͣꝫ conuerti.adhuc gentilibꝰad fidem intrātibus. ⁊ tūc concedebatur cohabitare gentilibusnon iudeiſ. nūc
i. Cor. vjj
X.DIXXIX
Augu. adpolentiuꝫ.
Exodi.xxxiiij.i. Eſg. x
Amb̓. ī li.d̓ priarcb̓.