Di.LLV
¶ Aotor nīat que ⁊ quot ſūt bōa cōiugij. ade bonis cōOIPHe̓ C iugij q̄ ſint⁊ qualiter coitū excuſant. dicendū ē. Tria ſūt principalit̓ bonaꝯiugij. Unde auguſti. Nuptialebonū triptitū eſt .j. fides. ꝓles. ſacramētū. Infide attendit̉. ne poſt vinculū coniugale cumalio vel alia coeat̉. In ꝓle vt amāter ſuſcipiat̉religioſe educet̉. In ſacramēto vt cōiugiū nōſeꝑet̉. ⁊ dimiſſus vl̓ dimiſſa nec cauſa prolis alteri cōiungat̉. Seꝑatio autē gemīa eſt. corꝑalis .ſ. ⁊ ſacramentalis. Corꝑaliter poſſunt ſeꝑari cauſa fornicationis. ⁊ ex cōi conſenſu cāreligionis ſiue vſqꝫ ad tempꝰ. ſiue vſqꝫ in finēSacramentaliter vero nō poſſunt ſeꝑari dūviuunt. ſi legitime ꝑſone ſint. Manet enī vinculū ꝯiugale inter eos etiā ſi alijs a ſe diſcēdētes adheſerint. Un̄ augꝰ. vſqꝫ ad̓o manēt int̓viuētes ſemel inita iura nuptiarū. vt potiusſint int̓ ſe ꝯiuges etiam ſeꝑati qͣꝫ cū alijs qͥbusadheſerunt. Item maner inter viuētes quoddam ꝯiugale vinculū qd̓ nec ſeꝑatio nec cumaltero copulatio poſſit auferre. Sicut apoſtata anima de cōiugio chriſti recedens etiā fideꝑdita. ſacramentū fidei non amittit qd̓ lauacro regenerationis accepit. Redderet̉ em̄ re
ergeāsicante. nec mr̄imoniū in cōſentiēte. ¶ Itē ſi reqͥrit̉ cōſenſus caſtꝰ ad mr̄imoniū pari rōne ⁊ charitas. ergo nonpoterit hͦ ſacr̄m ꝑfici niſi ab hn̄tibꝰ charitatē. qd̓ nō ēin aliqͦ ſacr̄o. ℟º. dd̓m ꝙ cōſenſus libidinoſus d̓r dupliciter. aut qꝛ intēdit libidinē ꝑ modū finis ⁊ obiecti.vicꝫ qꝛ talis cōſenſus nihil q̄rit niſi carnalē copulā extorq̄re. nō vxorē ducere. ⁊ iſte pͥuat intentione cōtrahendi. Alio mō d̓r libidinoſus. qꝛ ⁊ ſi cōſentiat in aliquaꝫvt ducat in vxorē. tn̄ hͦ nō facit propter ſeruandā caſttatē ſꝫ propt̓ explendā cupiditatē ſiue volūtatē. Primus cōſenſus ē cōtra ſacri veritatē. ſecūdꝰ ē cōtra vtilitatē. nō cōtra veritatē. De cōſenſu aūt illo ē h̓ ẜmo. nonqͥ caret intētiōe cōtrahēdi. ſꝫ qͥ intēdit cōtrahere intētiōelibidinis. iſte aūt nō aufert qͥn ſit mr̄imoniū. Un̄ cōcedende ſunt rōnes hͦ ꝓbātes. ¶ Ad illd̓ qd̓ obr̄ ꝙ mrimonium ē a deo. ⁊ hͦ a libidine. dd̓m ꝙ in cōſenſu duoſunt .ſ. ſubſtātia cōſenſus. ⁊ circūſtātia mala/ qꝛ propt̓¶ Diſt. XXXI. De matrimonio ẜm cām finalēqͣꝫtū ad bona cōiugij cōmuniter.Oſt hec de bonis cōiugij q̄ ſint ⁊ qͣlit̓ coitū excuſent ⁊cͣ. Supra egit mgr̄ de cā formali ⁊ efficiēte ꝯiugij. h̓ agit de cā finali propt̓ quā. ⁊ hecē triplex bonū. Diuidit̉ aūt hec ꝑs in duas. In primaagit̉ de bonis ꝯiugij cōiter. In ſcd̓a de bonis fidei ſpecialiter. infra di. xxxij. Sciendū ē etiā ꝙ cū in oībꝰ alijs.⁊cͣ. Prima ꝑsͣ hꝫ duas. In pͥma det̓minat q̄ ⁊ qͦt ſint bona cōiugij. In ſcd̓a ꝟo det̓mīat qͣliter ꝑ ea excuſat̉ coitꝰibi. Cū igit̉ hec tria bona in aliqͦ ⁊cͣ. Prima ꝑs hꝫ tres¶ Determīat q̄l
pecuniā vel luxuriā. Subſtātia actōis ē bona. ⁊ ē a d̓o⁊ hec ē cā cōſenſus. Circūſtātia ꝟo nihil facit ad hͦ. vn̄nec iuuat nec ē cā. Un̄ ex hͦ ptꝫ ſequēs. qꝛ cōſenſus nonē cā mr̄imonij ẜm id qd̓ hꝫ malicioſitatis. ſꝫ ẜm illd̓ qd̓hꝫ bonitatꝭ. Ꝙ ꝟo d̓r ꝙ oꝑa exteriora recipiūt qͣlitatab interiori verū ē ẜm ꝙ ſunt oꝑa rōnis q̄ ordīant̓ ī finē⁊ ꝓcedūt ab ipſa volūtate inqͣꝫtū bona ꝑ ordinationemin finē bonū. nō inqͣꝫtū mala. ¶ Ad illd̓ qd̓ obr̄ de mimonio ſpūali. dd̓m ꝙ nō ē ſil̓e. Primū. qꝛ ibi reqͥrit̉ dignitas ꝑſone ⁊ honeſtas q̄ debite tractare debeat ſacr̄aScd̓m ꝟo qꝛ illd̓ ſacr̄m ē ſpūale. ⁊ officiuꝫ ad qd̓ eligit̉ē ſpūale. ⁊ ſponſa ſpūalis. iō qn̄ introducit̉ ꝑ pecuniāoīno repellit̉. nō ſic ē in mrimonio carnal̓i. ad qd̓ nec ꝑſone dignitas. nec officiū ſpūale ē. Et iteꝝ Nō dat̉ gr̄aꝑ eū modū ꝑ quē in alijs ſacris. ſꝫ ſolū auxiliū gre. ſicutſupͣ in pͥncipio viſū ē. niſi forte rōe bn̄dictiōis adiūcteque vendentem faceret ſymoniacū. ¶ Ad vltimum reſpondendū ꝙ nō eſt ſignū rōne oīm conditionū ſꝫ ratron indiuiſibilitatis. ideo nō oportet ꝙ ex caſtitate velex charitate conueniant.Giā 4XiſoM1 11 6ꝑtes. in pͥma det̓mīat q̄ ⁊ qͦt ſint bona cōiugij. In ſcd̓aqualiter ſe habeāt ad mr̄imoniū vtꝝ ſint ſeꝑabilia an īſeꝑabilia. ibi. Et ē ſciēdū ab aliqͥbꝰ ꝯtrahi cōiugiū. Intertia ꝟo mouet duo dubia incidētia. ibi. Solet q̄ri cūmaſculus ⁊ femina ⁊c̄. Sil̓r ſcd̓a ꝑs in qͣ agit̉ quō bona cōiugij excuſant illū actū hꝫ tres ꝑticulas. In pͥmadeterminat ꝑ quē modū excuſant. In ſecūda det̓mīatquādā autoritatē apl̓i q̄ videt̉ eē cōtraria. ibi. Sꝫ ſi cōcubitꝰ qͥ fit cā ꝓlis ⁊cͣ. In tertia det̓mīat q̄ndā aucͣtatēGrego. ibi. Sed forte aliqͥs dicet ⁊cͣ. Et ſic duo pͥncipaliter determinat magiſter in hac diſtinctione.deunti ſi amiſiſſet abſcedens. Habet aūt hocqͥ receſſerit ad cumuluꝫ ſupplicij non ad merituꝫ premij. Itē. Quibus placuit ex ꝯſenſu abvſu carnalis concupīe in ꝑpetuū ꝯtinere. abſit vt vinculū inter illos ꝯiugale rumpat̉. immo firmius heret qͦ magis ea pacta ſecū geritque charius ꝯcordiuſqꝫ ſeruanda ſunt. nō voluptarijs corporū nexibus. ſꝫ volūtarijs aīoꝝaffectibus. Et attēde ꝙ tertiū bonū coniugijd̓r ſacr̄m nō ꝙ ſit ip̄m cōiugiū. ẜ qꝛ eiuſdeꝫ reiſacre ſignū ē .i. ſpiritualis ⁊ inſeꝑabilis cōiu̓ctionis chriſti ⁊ eccleſie.¶ Determīat qͣliter bona ꝯiugij ſe habeāt admr̄imoniū. vtꝝ ſint ſeꝑabilia vl̓ īſeꝑabilia bEt eſt ſciendū ab aliqͥbus ꝯtrahi cōiugiū vbihͨ tria bona nō comitant̉. De eſt em̄ fides vbivir cum alia ⁊ mulier cum alio coit. Hoc ergobonū ita coniugio adheret vt ex eo ſi aſſit amplius cōmendetur cōiugium. Si non aſſit. nōiude annihilet̉. Que em̄ adultera eſt non id̓oꝯiunx non eſt. īmo ſi cōiunx nō eſſet. adulteranon foret Qd̓ cū ſit culpa cōmittit̉. ſacramentū ꝟo non caſſat̉. Bonū qͦꝫ ꝓlis non omnibusadeſt coniugibus. Quidam em̄ pari voto continētiā ſeruant. alij ꝓ etatis defectu vel alterius rei cauſa generare nō valēt. nec omnesilli etiā qui ꝓlem recipiūt bonū prolis habēt
T
21
24
25
22
DI.XX
Augꝰ. ſuext gene
Aug. in. li.de. bono cōugali.