DI.LI
¶O intelligētiā huius ꝑtis incidit hic queſtio d̓charitate qͣꝫtum ad ꝑfectioneꝫ meriti. Et circahoc ſex breuit̓ pn̄t queri. Primū eſt. vtꝝ quisexqͣꝫtulacūqꝫ charitate poſſit qͣꝫtecūqꝫ tēptatōni reſiſtere. an hoc ſit ſolius charitatis ꝑfecte. Secūdū eſt vtrūhō in qͣꝫtulacūqꝫ charitate cōſtitutꝰ teneat̉ mortē ꝓ xp̄oſubire. Terciū eſt vtrū hn̄s charitatē ꝑfectaꝫ teneat̉ eq̄ ſūt ꝑfectōnis implere. Quartū eſt vtꝝ oēs tam ꝑfectiqͣꝫ imꝑfecti teneātur inimicos diligere qͣꝫtū ad affectuꝫQuintū eſt vtꝝ om̄es teneātur inimicos diligere qͣꝫtūad effectū. Sextū eſt quod ſit melius ⁊ maioris meritivtꝝ diligere amicū an diligere inimicum.¶ Queſtio prima.Utrū cū qͣlicūqꝫ charitate poſſit qͥs reſiſtere qͣꝫtecunqꝫtēptatōi. Et ꝙ ſic vr̄. Suꝑ illd̓ psͣ. Bonū mihi lex oristui. ⁊cͣ. Augꝰ. Plus diligit charitas deū qͣꝫ cupiditasmilia auri et argēti. Hoc ē veꝝ de qͣꝫtulacūqꝫ charitate⁊ ſi hec charitas qͣꝫtulacūqꝫ excedit omnē cupiditatemſua ꝟtute. ſi gͦ magnitudo tēptatōis attēdit̉ ẜm magnitudinē cupiditatis. vr̄ ꝙ ꝑ qͣꝫntulācūqꝫ charitatē poſſumus maxime tēptatōni reſiſtere. Itē Greg. Debilis eſthoſtis q̄ nō vincit niſi volentem. ſꝫ qͣꝫtulācunqꝫ habethō charitatē. hꝫ qͦ p̄t velle nō vinci. gͦ ſi nolle vinci reſiſtit om̄i tēptatōni ⁊ tēptatori. vr̄ ꝙ ꝑ qͣꝫtulācunqꝫ charitatē poſſit hō ſuꝑare oēm tēptatione ¶ Itē potentioreſt charitas ī bonū qͣꝫ culpa ī malū. ſꝫ peccatū mortaleqͣꝫtumcūqꝫ ꝑuū ſufficit ad expellendū magnaꝫ grām. gͦcharitas qͣꝫtūcūqꝫ ꝑua eſt. ſufficiēs ē reſiſtere temptateni maxime. Itē charitas qͣꝫtūcūqꝫ ꝑua ſit hoīem fac̄ diligere deū ꝓpter ſe ⁊ ſuꝑ oīa. ⁊ facit hoīem in deū ꝯfidere pluſqͣꝫ in ſe. ſed qͥ deū ꝓpter ſe ⁊ ſuꝑ oīa amat et in deum ꝯfidit hꝫ deū adiutorē. ⁊ qͥ hꝫ deū adiutorē oī tēptatōni p̄t reſiſtere. gͦ hō in qͣꝫtulacūqꝫ charitate ſuꝑare p̄toēm tēptatōnē. Itē gr̄aqͣꝫtumcūqꝫ ſit modica potētioreſt ⁊ excellētiorqꝫ natura. ſꝫ hō ī ſtatu innocētie in purꝭnaturalibꝰ ꝯſtitutꝰ poterat qͣꝫtecūqꝫ tēptatiōi reſiſteregͦ exiſtēs ī gr̄a p̄t qͣꝫtecūqꝫ tēptatōi reſiſtere qͣꝫtulācunqꝫhēat charitate. Itē eſto ꝙ aliqͥs hēat modicā charitatē⁊ temꝑtet̉ magna tēptatōe. aut p̄t illi reſiſtere aut non.Si p̄t. habeo ꝓpoſitū. ſi nō p̄t. et nullus peccat ī eo qͦdvitare nō p̄t. gͦ ꝯſentiēdo tali tēptatōi nō peccat. ſꝫ hoceſt falſū. gͦ ⁊ illud ex qͦ hͦ ſeqͥtur. redit gͦ idē qͦd pͥus. Eꝯͣ. j. Coꝝ. x. Fidelis deꝰ qͥ non ꝑmittit vos tēptari ſuid qͦd poteſtꝭ. ꝯſtat ꝙ loqͥtur habētibus charitatē. gͦ ſideus ꝑmitteret. diabolꝰ tēptaret hoīem hn̄tē charitatēſupͣ poſſe. gͦ non vr̄ ꝙ qͣꝫtulacūqꝫ charitate poſſit homoreſiſtere tēptatōi maxime. Itē ſuꝑ illud psͣ. Proba medn̄e ⁊ tempta me. dic̄ auc̄tas Priꝰ vires nr̄as inſpice.⁊ poſtea temptari ꝑmitte. ſed h non peteret niſi poſſettēptari ſuꝑ vires. gͦ vr̄ ꝙ aliqͣ temptatio ſit cui non ſufficit reſiſtere virtus charitatis mod ice ⁊ imꝑfecte. ItēAmb̓. in qͦdā ẜmone de ꝯfeſſoribus Diuerſa ſunt genera inimicoꝝ qͥ ẜm viriū nr̄arū qͣꝫtitatē compēſato nobiſcum agone luctātur. ſꝫ maiores vires hꝫ charitas ꝑfecta qͣꝫ imꝑfecta. gͦ ſi illa hꝫ luctā ſuis viribus ꝓportionabilē. vr̄ ꝙ aliqͣ lucta ſit ſupͣ vires charitatꝭ imꝑfecte.Itē ꝟtꝰ caritatꝭ maxīe relucet ī pugna ⁊ tēptationis victoria Si gͦ qͣꝫtulacūqꝫ caritas p̄t reſiſtere maxime tēptatōi vr̄ ꝙ modica charitas ſit maxīe ꝟtutꝭ et ꝑfectōnisQuod ſi ē māifeſte fl̓m reſtat ꝙ et illud ex qͦ ſeqͥtur. Itmagnitudo corone attēdit̉ ẜm mgͣnitudine pugne. gͦmodica charitas reſiſtere poſſet tēptatōi maxime vr̄ ꝙmaxīa corona d̓beat̉ charitati minime. ſꝫ hocē māifeſtefalſū. gͦ ⁊c̄. Itē q̄dā ē pugna ex cꝰ victoria purificat̉ aīs
ab oībꝰ venialibꝰ. et ſtatim euolat ī celū. ſic̄ eſt qn̄ ꝓ iuſticia mors homī intēdat̉. gͦ ſi modica caritas poſſet reſiſtere qͣꝫtecūqꝫ tēptatōi. modica charitas poſſet oīa venialia delere. ⁊ ſtatim ī celū facere euolare. ꝙ ſi hͦ obſurdumē. reſtat idē qd̓ pͥus. ¶ ℟º ad p̄dictoꝝ intelligētiānotādū ꝙ cū querit̉ vtꝝ qͣꝫtulacūqꝫ charitas p̄t reſiſtereqͣꝫtecūqꝫ tēptatōni. hoc duplicit̓ p̄t intelligi. aut loquēdo de ptāte charitatis ꝑ cōparationē ad adiutoriū diuine prudētie gubernātis. aut ꝑ cōparationē ad vires li.ar. cooꝑantis. ẜm vtrūqꝫ iſtoꝝ modoꝝ fuit hic duplexmodus dicendi. Si enī loqͥmur ꝑ cōparatōnem ad diſpoſitionē diuini regimīs. ſic dixerūt aliqͥ ꝙ ex qͣꝫtulacūqꝫ charitate pōt qͥs reſiſtere qͣꝫtecūqꝫ tēptatōni. Alijꝟo ꝙ n̄. Et vtriqꝫ veꝝ dicere potuerūt. nec ſibi ꝯͣdicūt ſirecte intelligātur. Si enī loquamur qͣꝫtū ad temptatōnis exordiū. qntulacūqꝫ charitas pōt reſiſtere qͥntecūqꝫ tēptatōi. qꝛ d̓s hoīem habētē charitatē nunqͣꝫ deſeritniſi ille volūtarie ab eo recedat. qͥn potius ẜm ꝙ auget̉tēptatōis bellū. oꝑatur d̓s charitatꝭ augmētū. Un̄ qntucūqꝫ ſit modica charitas in homīe. nunqͣꝫ p̄t inuitusab aduerſario deijci. qꝛ ẜm ꝙ creſcit bellū. creſcit adiutoriū. ſi homo faciat qd̓ in ſe ē. Si aūt loquamur de tēptatione qͣꝫtū ad ꝯſūmatōnē victorie. ſic nō pōt eſſe ꝙ hoeꝫmodica charitate reſiſtat tēptatōni maxime. qꝛ nō patitur ordo diuine iuſticie qͥn ex victoria magni belli fiatamplificatio meriti Unde ſicut iſta duo nō cōtradicūtſed ſiml̓ natura ſūt. poſſibile ē ꝙ ex ꝑua charitate in pͥncipio tēptatōis ⁊ magna in fide reſiſtat̉ magne tēptationi. Et iteꝝ poſſibile ē ꝙ ex ꝑus caritate in pͥncipio tēptatōnis ⁊ magna ī fine. nō reſiſtat̉ magne tēptatōi Sicnō obuiāt ſibi ille due opiniōes. Sil̓r ſi loꝗmur de potētia charitatis ꝑ cōꝑationeꝫ ad vires li. ar. cooꝑantisduplex fuit opinio. Nā qͥdaꝫ dixerūt ꝙ ex qͥntulacūqꝫcharitate p̄t qͥs reſiſtere qͥntecūqꝫ tēptatōi. qͥdā ꝙ non.Et rō huiꝰ eſt. qꝛ de viribꝰ li. ar. ⁊ adiuti gr̄a eſt loqͥ dupliciter. vel qͣꝫtū ad lib̓tatē volātatꝭ. vel qͣꝫtū ad vitiuꝫdifficultatis ad bonū ⁊ ꝓnitatis ad malū. Si gͦ loquamur de gr̄a ꝑ cōꝑatōnē ad libertatē volūtatis. ſic cū ip̄avolūtas de ſe ſit libera ad cōſentiendū. ⁊ ꝑ gr̄am ſit liberata a ẜuitute peccati vt cogi nō poſſit. p̄t qͥntecūqꝫ tēptatōni reſiſtere. Si aūt loquamur ꝑ cōꝑationē ad vitiūdifficultatis ⁊ ꝓnitatis. ſic nō p̄t reſiſtere impulſui tēꝑtatōnis fortis. niſi charitas adco fortis ſit ꝙ ſuo vigore ꝯͣ ꝓnitatē refrenet a malo. ⁊ ꝯͣ difficultate accēdat adbonū. Lib. em̄ arb. ex vna ꝑte adiutū adiutorio gratie.ex alia ꝑte corruptū vitio ꝯcupiſcētie. qn̄ excitat̉ in ip̄oꝑ tēptatōꝫ impetꝰ ꝯcupīe. ẜm ꝙ magꝭ ⁊ magꝭ fortit̉ excitat̉. ꝑ hͦ īdiget maiori rep̄ſſiōe. Et ſic diuerẜ ꝯſideratōibus ꝯcedi p̄t de charitate ꝑ cōꝑatōꝫ ad li. ar. ꝙ qͣꝫtulacūqꝫ charitas p̄t reſiſtere qͣꝫtecūqꝫ tēptatōi. ⁊ qd̓ p̄t ſi comparet̉ ad dominiū lib̓tatꝭ. nō p̄t ſi cōꝑet̉ ad vitiū ꝓnitatis ⁊ difficultatꝭ. Et hͦ meliꝰ ptꝫ ſi qͥs ꝯſideret ⁊ attēdat⁊ exꝑimēto cogͦſcat ſtatuꝫ ⁊ ꝯflictū hoīm tēptatoꝝ. Exhis pꝫ rn̄ſio ad qōꝫ ꝓpoſitā. Ptꝫ etiā nihilominꝰ rn̄ſioad obiecta Nā rōes q̄ ꝓbāt ꝙ qͣntulacūqꝫ charitas pōtreſiſtere qͥntecūqꝫ tēptatōni ꝓcedunt de ip̄a charitate ꝑcōꝑatione ad deū ip̄am adiuuātē ⁊ ꝓmouētē. ⁊ ꝑ cōꝑationē ad volūtatꝭ libertatem ſicut intuēti apparet. Uerātamē illa ratio quā obijcit de pctō non valet. Quod etdicitur ꝙ quātucunqꝫ peccatū paruū ſufficit ad expellendā quātumcūqꝫ gratiam. hoc non eſt quia peccatūagat in ip̄am gratiā. ſed qꝛ facit libe. arbi. deficere a gr̄ecōplemēto. Ex hͦ aūt nō pōt inferri ꝙ ꝓpter hoc quantulacūqꝫ gratia ſufficiat ad vincendum omnem impul
4
G
Aa 4