Di.XXVI

turuꝫ ad aliqd̓ arduū ⁊ excellēs. ſed tā credere qͣꝫ firmiter credere eſt potētie cognitiue. gͦ ſꝑare ſpectat ad potetiā cognitiuam. ſed cuius eſt actus eius eſt ⁊ habitus.ergo idem redit quod prius ¶ Itē imago recreationisreformatur ꝑ imaginem creationis. que quidem conſiſtit in gratia ⁊ tribus virtutibus theologicis. ergo ſi ꝟtutes reformantes ſunt in potentijs quas reſormant.neceſſe eſt eſſe virtutes theologicas in illis potentijs īquibus attēditur integritas imaginis. Si ergo ille potentie ſunt intelligentia. memoria. ⁊ voluntas. ⁊ charitas reſpicit voluntatem. fides intelligentiam. videturergo ꝙ ſpes reſpiciat memoriam. ergo eſt inpotētia cognitiua. ¶ Item certitudo reſpicit potentiā ꝯgnitiuāergo cum ſpes ſit certa expectatio future beatitudinisſpēs eſt in potentia cognitiua tanqͣꝫ in ſubiecto ¶ Sꝫconta quattuor genera affectionum diſtinguuntur aſanctis ⁊ a ph̓is. videlicet gaudiū. dolor. ſpes ⁊ timor.gͦ ſi oīs affectio ⁊ habitus regulatiuus affectionis eſt īpotentia affectiua. cum ſpes vel nominet affectionē vhabitum directiuum affectōis. videtur gͦ generaliter ꝙſpēs fit in potentia affectiua. ¶ Itē eiuſdem potentie ēſperare cuius eſt timere. ſed timere non eſt niſi potētieaffectine. ergo nec ſperare. ſed cuiꝰ eſt actus eiꝰ eſt ⁊ habitus. gͦ ⁊c̄. ¶ Item oppoſita nata ſunt fieri circa eandēvim. ſed ſpes ⁊ deſperatio ſunt oppoſita. ſi. gͦ deſperatioſtin potentia affectiua. videtur ſimiliter ꝙ ⁊ ipſa ſpeſ¶ Item ſicut contingit potentiam rationalem ⁊ ꝯcupiſcibilem obliquari ⁊ dirigi. ita etiaꝫ iraſcibilē. gͦ ſicuteſt aliqua virtus theologica in rationali ⁊ aliqua in cōcupiſcibili. ita aliqua debet eſſe in iraſcibili. ſed hoc nōeſt niſi ſpes. gͦ ſpes eſt in iraſcibili. gͦ ſpes eſt in potentia affectiua. ¶ Itē obiectum ſpei eſt magnū ⁊ arduumſicut ſupra on̄ſum fuit. ſed arduum eſt obiectū potentieiraſcibilis. gͦ ſi idē eſt obiectū habitꝰ ⁊ potentie ſubſtracte in qua eſt habitus. ſpes eſt in potentia iraſcibili. ethec ē affectiua. gͦ ⁊cͣ. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ abſqꝫ dubio ſpes eſtin potētia affectiua. eſt em̄ in ip̄a iraſcibili qͥ eſt ꝑs potētie affectiue. potentie em̄ iraſcibilis non tm̄ eſt deteſtarimala culpe ⁊ ꝑpeti mala pene. ſꝫ etiā aggredi terribilia⁊ erigi ad magna ⁊ ardua Et p̄terea nō tm̄ ponimꝰ ī ip̄iſa irā ⁊ patīam. ſꝫ etiā fortitudinē ⁊ ſpē. Fortitudinē inquā inqͣꝫtū negociatur circa ea q̄ ſunt ad finē. ſpē autēẜm ꝙ ſe erigit ad excellētiā ip̄ius finis. Hoc aūt ſatꝭ p̄taꝑte colligi. tū ex ꝑte affectōis ſubtrate. tū ex ꝑte ꝯditionis adiuncte. tū ex ꝑtꝰ dotis ſubſecuture. Ex ꝑte affectionis ſubſtrate. qꝛ cū qͣttuor ſint affectiōes. vicꝫ gaudiū ⁊ do lor. ſpes ⁊ timor. ſicut gaudium ⁊ dolor ſunt circa eandē potentiā. ita etiā ſpes ⁊ timor. cū gͦ planū ſit timorē eſſe ip̄ius potētie iraſcibilis. nō eſt dubiuꝫ qͥn affectio ſpci ad potentiā iraſcibilē ꝑtineat. ac ꝑ habitꝰ virtutis ſpei dirigēs affectionē illā. Ex ꝑte ſil̓r ꝯditionis⁊ ꝓprietatis ānexe hocip̄m pōt ſatis aꝑte videri. ſpei eīeſt ſtabilire ⁊ qͦdāmodo aſſecurare de aſſequenda futura beatitudine. ſtabilitio aūt ⁊ cōfirmatio ꝑtinet ad potentam iraſcibilem. Sicut em̄ rōnalis ſe hꝫ ad charitateꝫ. ⁊ ꝯcupiſcibilis ad voluptatē. ſic etiā iraſcibilis adſecuritatē. Qꝛ gͦ aſſecuratio ē ꝯditio ꝯcomitans ip̄amſpem indubitanter. veꝝ eſt ꝟtutē ſpei ad iraſcibilē ꝑtīere. Ex ꝑte dotis future hocip̄m pōt haberi. ſicut em̄ adfidē ſubſequit̉ viſio. ita ad ſpem ſequitur ꝑfecta tentioFirmiter aūt tenere eſt ipſius potētie cuius eſt habituꝫdefendere. hanc aūt nō eſt dubiū eſſe potentiā iraſcibilē⁊ iō ꝯcedendū eſt habitū ſpei eē in iraſcibili potētia. acꝑ hͦ in ꝟtute animi affectiua ſicut rōnes cōcludūt q̄ ſunt

ad ꝑtem iſtā ¶ Ad illud ꝟo qd̓ primo ob̓r ꝙ ſpes d̓r cōſcīa. dd̓m ꝙ in ꝓceſſu illo eſt pctm̄ ẜm eqͥuocationeꝫ. qꝛconſcientia poteſt nominare ipſam ſpem. ⁊ poteſt nominare lumen directiuum ad bene agendum. ⁊ hoc vltimo modo ſpectat ad potentiam cognitiuam. alio modo non. ideo non ſequitur ꝙ virtus ſpei ſit in potentiaanime cognitiua. Preterea alius defectus eſt ibi. ſqꝛ nomine cōſcientie intelligitur ſpes. non quia ſpes ſit conſcientia. ſed quia ſpes eſt certa expectatio conſurgensex gratia ⁊ meritis. merita autem eſſe non poſſunt niſvbi eſt conſcientia bona. ¶ Ad illud quod obijcitur ꝙdeus futurus eſt memorie continuatio eternitatis. dicendum ꝙ illud verbum Bern̄. intelligit̉ mediate ⁊ nōprimo. Nam continuatio eternitatis reſpicit illaꝫ virtuteꝫ cuius eſt perpctuo tenere. ⁊ hoc eſt potentie iraſcibilis. cuius eſt in preſenti expectare. ⁊ ideo ex hoc nō ſequitur ꝙ ſpes ſit primo in potentia memoratiua. ſed ꝙaliquo modo ipſam reſpiciat vel principaliter vel ex cōſequenti ¶ Ad illud quod obijcitur ꝙ ſperare non eſaliud qͣꝫ firmiter credere ſe habiturū aliquid. dicenduꝫꝙ ſpes d̓r ⁊ large ⁊ ꝓprie. Large acciꝑiendo ſpeꝫ. ſic dicit credulitatem quodammodo firmatā reſpectu alicuius boni aſſequendi. ſiue a ſe ſiue ab alio. quēadmoduꝫcum qͥs videt aliū bone indolis dicit ꝙ ſperat ipſum eēfutuꝝ bonū hoīem. ibi ſperare idē eſt qd̓ ꝓbabiliter credere. ⁊ ſic ſumit̉ large ⁊ improprie. ⁊ bene pōt ꝑtinere advirtutē cognitiuam. Alio mō ſperare ẜm ꝙ dicit̉ ꝓprieidē eſt qd̓ ꝯfidere. ⁊ ex illa cōfidentia cū quadā ſecuritate tendere ad habendum illud quod ſperatur Et hͦ mōꝑtinet ad virtutē affectiuam. ⁊ hec duo videlicet cōfidētiam illā ⁊ etiā ſecurā tendentiā cōprehendit. Augꝰ ſubverb̓b p̄ſumēdi. qd̓ qͣꝫuis ſequat̉ credulitatē cognitōis.tenet tn̄ ſe ex ꝑte affectionis. ⁊ iō ex illa rōne non pōt cōcludi ꝙ potentia cognitiua ſit ſubiectū ſpei. ¶ Ad illd̓qd̓ obijcit̉ ꝙ imago recreationis rn̄det imagini creationis. dd̓m ꝙ veꝝ eſt ꝙ rn̄det. nihilominꝰ tn̄ imago creatōis plus ſe tenet ex ꝑte cognitīe. imago ꝟo recreatōisplus ex ꝑte affectiue. ẜm ꝙ dicit Augu. ꝙ imago eſt inpotentia cognoſcendi. ⁊ ſimilitudo in potentia diligēdi. Et qꝛ imago recreationis plus ſe tenet ex ꝑte affectiue. idco due virtutes ſunt in parte affectiua totaliter etprincipaliter. vicꝫ ſpes ⁊ charitas. Et virtꝰ ſpei reformādo potētiā iraſcibilē que eſt potētia affectiua. ꝑ ꝯn̄sreformat ip̄am memoriā q̄ in actu cōicat cum ca. vicꝫ inactu tenendi. ⁊ iō non oꝑtet ꝙ ſpes repōatur in memoria ſicut in ꝓprio ſubiecto. ſꝫ hec planius determinataſunt in. ij. li. diſ. xvj. ¶ Ad illud qd̓ vltimo obijciturīcertitudine ptꝫ rr̄ſio ex his q̄ dicta ſunt ſupra. ꝓ eo ꝙcertitudo ſpei non eſt ꝑtinēs ad potētiā cognitiuam. ſꝫmagis ad potentiā a ffectiuam q̄ quidē certitudo ē q̄dāaſſecuratio tenēs ſe ex parte potentie iraſcibilis. ptꝫ gͦqͥd ſit ſubiectū ſpei qͣꝫtū ad aīe potentiā ¶ Ulterius etiam poſſet eſſe hic inquiſitio d̓ ſubiecto ſpei qͣꝫtū ad ſb̓aꝫ⁊ circa hoc poſſent queri plura dubitabilia. Primo q̄ritur vtrū ſpes ſit in angelis honis. Scd̓o vtꝝ ſit in aīabus beatis Tertio vtꝝ aliqͦ mō ſit in angelis malis.Quarto vtꝝ fuerit in his que fuerūt in ymbo Quintovtrū ſit in his qͥ ſunt in purgatorio. Scxto ⁊ vltīo vtꝝfuerit in xp̄o. Sed qm̄ oēs he queſtiones ꝓ magna ꝑtependent ab illa q̄ſtione qua dicitur de euacuatōe ſpei.⁊ illa viſa cetera ſunt facilia. ideo queſtiones iſte ad p̄ſens obmittuntur. qꝛ quedam ex eis determinabunturinfra quedam ex eis tanguntur in littera. vt ſic viteturſuperfluitas que eſt memorie inimica. ⁊cͣ.

65

66

67

68

5

69

43