DiſtinctioII

ſubā. gͦ ſūt pl̓es dij. ¶ Itē magna potētia ē. q̄ p̄t magnū. ⁊ maior q̄ maiꝰ. ⁊ maxīa q̄ maximū. ſꝫ deꝰ ſuꝑ oīa eſtſūme potēs. gͦ p̄t ꝓducere ſūmū bonū. Sed hͦ ē deꝰ ęcū in eternis ſit idē eē ⁊ poſſe. gͦ ⁊cͣ. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ īpoſſibile ē plures deos eē. ⁊ ſi recte accipiat̉ ſignificatū huius noīs deꝰ. nō ſolū ē īpoſſibile. ſꝫ etiā nō intelligibileDeꝰ em̄ dic̄ ſimpl̓r ſūmū ⁊ ī re ⁊ ī opiniōe cogitantis.Quia īre. iō oīa ab ip̄o ⁊ ī ip̄o ⁊ ad ip̄m. ⁊ ī ip̄o oīno ē ſtatus. iō īpoſſibile ē ītelligere. ſaluo hͦ. ītellectu. ꝙ aliqͥd ſibi parificet̉ aliud ab ip̄o. ¶ Ite nihil maiꝰ deo cogitaripōt. nec etiā eqͣle. qꝛ ſūmū ī opiniōe. iō īpoſſibile ⁊ n̄ intelligibile ē ponere plures deos. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obide getibꝰ. dd̓m ꝙ n̄ fuit ītellectꝰ ſꝫ fictio. p̄terea nō intelligebāt deū ẜm nobilitatē diuinā. iō nō valꝫ. Et ad illd̓plꝰ p̄t deꝰ facere ⁊cͣ. Dd̓m ꝙ duplex ē ītellectꝰ .ſ. rōnabilis ⁊ fantaſticꝰ. De pͥmo veꝝ ē. ſꝫ de ſcd̓o n̄. qꝛ ml̓ta poſſumꝰ cogitare ẜm fantaſiā. q̄ deꝰ nō p̄t facere. qꝛ nō coruenit illi ī qͦ incōueniēs ē īpoſſibile. ¶ Ad illud qd̓ obī̄ꝙ plura bona ſūt meliora pautioribꝰ. Dd̓m ꝙ. iſtud hꝫꝟitatē ī bono creato ⁊ finito. qd̓ rōne ſue finitatis recipit bonitatis augmētū ꝑ additōeꝫ alteriꝰ boni. nō āt hꝫꝟitatē in bono īfinito. qꝛ qͣꝫtūcūqꝫ addas bonū infinitūinfinito. ſo ego ītelligo de bonitate tm̄ ī vno qͣꝫtū ī pluribꝰ. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ de diuerſitate oꝑationū. Dd̓mꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſctūs ī oī oꝑatōe cōueniūt. ſꝫ ī relatōedifferūt. Un̄ in īcarnatōe ē oꝑatio ꝓductiōis illiꝰ nature. ⁊ ē vnio. In pͥmo cōueniūt tres ꝑſone. ī ſcd̓o n̄. Sil̓rī colūba ē colūbe formatio ⁊ eiꝰ ſignatō. ī pͥmo cōueniūtī ſcd̓o n̄. Exēplū aug. de tri. ē. ꝙ ad formatōeꝫ huiꝰ noīsmemoria. cōcurrit memoria. intelligētia ⁊ volūtas. h̓ tn̄nomē memoria ſignificat alterā potētiaꝝ. ſil̓i mō ē ī ꝓpoſito. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ magna potētia ⁊c̄. Dd̓mꝙ ꝓducere aliqͥd ē tripl̓r. vel d̓ ſeip̄o. vel de aliqͦ creatovel de nihilo. De ſeip̄o p̄t deꝰ ꝓducere ſūmū ſimpl̓r. ſꝫille nō erit aliꝰ ī natura. ꝓpter nature ſimplicitateꝫ. Dealio vel de nihilo nō p̄t ꝓducere ſūmū ſimplicit̓. ſꝫ ī gonere. nō ꝓpt̓ defectū potētie agētis. ſꝫ ꝓpter defectū creature qua neceſſe ē eē limitatā. ⁊ ita nō p̄t ꝓducere alit¶ Queſtio. ij.deū.Utꝝ ſit ponere ī deo ꝑſonaꝝ pluralitatē. et ꝙ ſic on̄ditſupponēdo de deo qͣttuor. Primū ē ꝙ ī ip̄o ſit ſūma btītudo. Scd̓ꝫ ē ſūma ꝑfectio. Tertiū ē ſūma ſimplicitasQuartū ē ſūma pͥmitas. Ex pͥma ſuppoſitōe arguit̉ ſicIhi ē ſūma btītudo. ſꝫ vbicūqꝫ ē ſūma btītudo. eſt ſūmabonitas. ſūma charitas. ⁊ ſūma iocūditas. Sꝫ ſi eſt ſūma bonitas. cū bonitatis ſit ſūme ſe cōicare. ⁊ hͦ ē maxīein ꝓducēdo ex ſe eqͣlē. ⁊ dādo eē ſuū. gͦ ⁊cͣ. Si ſūma charitas cū charitas nō ſit amor pͥuatꝰ. ſꝫ ad alteꝝ. gͦ relinqͥt pl̓ralitatē. Itē ſi fūma iocūditas. cū nulliꝰ boni ſineſocio ſit iocūda poſſeſſio. gͦ ad ſūmā iocūditatē reqͥrit̉ſocietas ⁊ ita pluralitas. ¶ Ex ſcd̓a ſuppōe arguit̉ ſicIbi ē ſūma ꝑfectio. ſꝫ ꝑ fectōis ē ꝓducere talē qͣlis ip̄e ēin natura. gͦ neceſſe ē ibi eē multiplicatōꝫ. ſꝫ hͦ n̄ p̄t eſſeẜm aliā eēntiā. gͦ oꝫ ꝙ ſit ẜm aliā ꝑſonā ſiue ſuppoſitū¶ Ex tercia ſuppōe arguit̉ ſic. Ibi ē ſūma ſimplicitas.ſꝫ ſimplicitatꝭ ē ꝙ aliqͣ nat̉a ſit ī pluribꝰ. vt ptꝫ ī vl̓i. ſꝫex defectu ſimplicitatis ē ꝙ nūeret̉ ī illis. gͦ ſi in deo eſtſimplicitas ī nihilo deficiēs. erit ī pluribꝰ n̄ nūerata eſſentia. gͦ ⁊c̄. ¶ Ex qͣrta ſuppōe arguit̉ ſic. Ibi ē ſūmapͥmitas. ſꝫ qͣnto aliqͥd ē priꝰ. tāto fecūdiꝰ ē ⁊ alioꝝ pͥncipiū. gͦ ſic̄ eēntia pͥma ē prīcipiū aliaꝝ eēntiaꝝ. ſic ꝑſonapr̄is cū ſit prīa. qꝛ a nullo ē prīcipio. ⁊ hꝫ fecūditatē reſpectu ꝑſonaꝝ. ſꝫ fecūditas ī deo reſpectu dei. nō p̄t eē.niſi actui cōiūcta. gͦ neceſſe ē pl̓es eē ꝑſonas. ¶ Sꝫ cōtra vr̄ ꝙ ex eiſdē ſuppoſitōibꝰ poſſꝫ argui cōtrariuꝫ. etita deſtruunt̉ rōnes ⁊ cōcluſiōes iā poſite. Si em̄ ibi ē

ſūma btītudo. cū beatū ꝑ eēntiā ſibi ſoli ſafficiat ad btītudinē. gͦ non eſt neceſſe ponere aliā ꝑſonam ad beatitudinē ſiue iocūditatē. ¶ Itē cōtra ſcd̓aꝫ ſuppoſitiōemſic obr̄. ſi ē ibi ꝑfectio ſūma. gͦ eqꝫ plena et ꝑfecta ē eēntia ī vna ꝑſona vt ī pl̓ibꝰ. Si aūt vltra ꝑfectōꝫ additioē ſuꝑflus. pl̓alitas nō ē in diuinis. ¶ Itē cōtra terciā rōnē ſic. Si ē ibi ſūma ſimplicitas. cū pluralitaſ opponatur ſimplicitati. ⁊ oppoſita nō pn̄t eē circa idē. gͦ ſi deꝰē vnꝰ. ⁊ ī eo ē ſimplicitaſ. nō gͦ pl̓alitas cū ꝑ oīa ſit ſimplex. ¶ Itē cōtra qͣrtā ſuppoſitōeꝫ ſic Si ibi ē ſūma pmitas. gͦ cū ſtatꝰ ſit ī pͥmo pͥncipio. ⁊ ſtatꝰ ē ī vnitate. gͦpͥmitas nō ponit pluralitatē ſꝫ vnitatē. ergo vr̄ ꝙ vnaſit tm̄ ꝑſona. ¶ ℟º. dicendum ꝙ in diuinis ē ponere ꝑſonaꝝ pl̓alitatē. ſicut fides dic̄ ⁊ rōnes p̄dicte on̄dunt.ſi qͥs ſine cōtradictōe cōſideret. Naꝫ rōne ſimplicitatiseēntia ē cōicabilis et potēs eē ī pluribꝰ. Rōue pͥmitatisꝑſona ē ex ſe nata aliā ꝓducere. et voco h̓ primitatē īnaſcibilitatē rōne cuiꝰ vt dicit antiq̄ opinio. ē fontalis plenitudo in pr̄e ad oēm emanatōeꝫ. et hͦ. jͣ. patebit. Roneꝑfectōis ad hͦ ē apta et p̄mpta. Rōnebtītudinis et charitatis eadē eēntiā diuīa ē volūtaria. Quibꝰ cōditiōibꝰpoſitiſ. neceſſe ē ponere ꝑſonaꝝ pluralitatē. ¶ Ad illd̓gͦ: qd̓ obr̄ ī cōtrariū. ꝙ beatū ꝑ eentiā ſibi ſoli ſufficit.nō īdiget ⁊cͣ. Dd̓m ꝙ verū ē ꝙ nō indiget nec ponēdꝰ eſtaliꝰ ꝓpt̓ īdigētiā tāqꝫ btīficās ſꝫ ībtītudīe cōicās. Sil̓rad illud qd̓ obr̄ ꝙ deitas eqͥ plena et ꝑfecta ē in vno vtīpluribꝰ. Dd̓m. ꝙ et ſi ſit eqͥ plene. nō tn̄ ita plene declarat̉. ⁊ p̄terea eoīpo qͦ plene ē ī pre redundat ī alias ꝑſonas redūdātia ꝑfectōis. ¶ Ad illud qd̓ obr̄. ꝙ pl̓alitasrepugnat ſimplicitati Dd̓m ꝙ ē ꝗdā pl̓alitas ꝑ additionē ⁊ hec repugnat. q̄dā ꝑ originē. ⁊ hec nō addit. nec cōponit. nec repugnat ſimplicitati. ſꝫ potiꝰ ſolitudini. etſic ē ī diuinis. vt. jͣ. patebit. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ ī primo ē ſtatꝰ. Dd̓m ꝙ ſic̄ ī eēntijs vna ē eēntia prīa. a qͣ ſūtalie et ad quā. ſic īꝑſonis ē vna ꝑſona a qͣ ſūt alie. et adquā. et ī illa ē ſtatꝰ originis. qꝛ illa a nullo. et hec ē ꝑſonapris. Un̄ Aug. illi ꝑſone appropriat vnitatē. dicens inpatre vnitas ⁊c̄.¶ Queſtio. iij.Utrū ī diuinis ꝑſōis ſit ponere īfinitatē. Et ꝙ ſic on̄dit̉ hͦ mō. qꝛ creatura cū ſit finita. qͥcqͥd ē ī ip̄a ē actu finitū. gͦ ab oppoſitis. qꝛ diuīa eēntia ē īfinita. qͥcqͥd ē ī ip̄aē infinite. gͦ cū ī deo ſit nūerꝰ ꝑſonarū. erit īfinitꝰ. et itaerūt īfinite ꝑſone. ¶ Itē cū duplex ſit īfinitas ꝟtualiset nūeralis. Infinitas ꝟtual̓ ē in deo. gͦ pari rōe infinitas nūeralis. gͦ ī deo ſūt īfinite ꝑſone. ¶ Itē īfinitav̓tus cū emanet ẜm ſuā totā infinitatē. nō tm̄ ꝓducit infinitū ītēſiue. ſꝫ etiā extēſiue. Sꝫ virtꝰ pr̄is ī ꝓductōe ꝑſonarū emanat ẜm oīmodā ſuiptātē. gͦ nō tm̄ ꝓducit ꝑſonas in finitas ī virtute. īmo īfinitas ī nūcro. ¶ Itē hocip̄m on̄dit̉ ſic. Multiplicatio ꝑſonaꝝ aūt ē ꝟtutis. autn̄. Si n̄. gͦ n̄ dꝫ ī diuīs poni. Si ē virtutis ꝑ ſe. gͦͦ maior multiplicatō erit maioris ꝟtutꝭ. ⁊ ſūme ꝟtutꝭ īfinitaml̓tiplicatio. gͦ ⁊c̄. ¶ Cōtra hͦ on̄dit̉ qͣdruplici cōditōeq̄ ſumit̉ ab hͦ ꝙ ſꝑ deo ē attribuēdū qd̓ nobiliꝰ ē. ꝙ neceſſe ē ponere finitatē ꝑſonaꝝ. pͥma ē diſtinctio. ſcd̓a ordotertia cōnexio. qͣrta ſūma cōpletio. ¶ Ex cōditōne pͥmaon̄dit̉ ſic. Si ē ibi diſtinctio. nō gͦ cōfuſio. ſꝫ vbi ē īfinitas. ibi ē cōfuſio. gͦ ⁊cͣ. Itē ex ſcd̓a ſic. vbi ē ordo ibi ē termīatio. qꝛ vbi defic̄ termīatio. deficit mediatio ⁊ ꝑ ꝯn̄sordo. ſꝫ vbi ē termīatio n̄ ē īfinitas gͦ ſi ī diuīs eordo.nō eſt infinitas. ¶ Itē ex tertia ſic. vbi eſt connexio neceſſe ē ꝙ oēs ꝑſone ꝓcedāt ab vna. naꝫ ſi vna ab alia. etita cōſeq̄nt̓. tūc ē īfinita diſtātia int̓ pͥmā et vltimam. ethoc eſt incōueniens. ergo om̄s ab vna. Aut ergo eiſdeꝫmodis. aut diuerſis. Si eiſdē. ergo nulla diſtinctō. Sꝫdiuerſis. et diuerſi modi emanādi ſunt finiti. ergo ⁊cͣ.

I1

12

16

3

13

14