Tod Hermanns von Sachsen 27. Mer; 973.
507 ßl
Benno, der ihm in seinem Amte und seinen Lehen nachfolgte, ließseinen Körper nach der von ihm gestifteten Michaelskirche zu Lüneburgschaffen, bei welcher er sodann, gemäß dem väterlichen Willen, dasKloster vollendete, doch blieb er noch unter dem Banne, den BischofBruno von Verden über den Lebenden verhängt hatte und auch aufdie Bitten des Sohnes nicht zurücknehmen wollte?) Tief erschütterteden Kaiser sein Hinscheiden inmitten einer so zahlreichen und festlichheiteren Versammlung, die zur Befestigung des Friedens nicht wenigbeitrug und welche alle die anwesenden Großen, durch reiche Geschenkegeehrt, befriedigt verließen?)
rsliguit rnsrnoriarn; 'Ikistmar. II ll, 20: Ilsrimannus autsrn 6ux iki türminorisns inpsratoris gauäia turkavit; Xnn. ÄlaAäsbur^. 973: liest illaHsrmanuus, prasckiotus 8axonias üux sibi clilsetissiinus tuns inorisnsvon mocliourn oonturkavsrit; Xäami 6ssta IlamrnakurA. seol. pontif. IIo. 8: kostguam vsro üueatum 8axonias msruit, iuüisio st iustitia Aubsr-navit provineiam, et iv üsksusions sevlssiarum sanvtarum stucliosus psr-inansit usgus in linsin. Xaw st Lrsinsnsi eeclssias . . ticislis sxtitit aeäevotus, inulta bona laeisns in sratrss st in oinuss 8axonias oon-^rsAationss.
i) Ikistinari Okron. II s. 29: ünins eorpus äum acl InuniburA atilio suiinst Lsrnkaräo üstsrrstur, eontixit ibi Ürunonem Iserclsnsis seels-sias antistitsm in proximo ssss sto. (der Grund wird nicht angegeben);Xüaini Ossta II s. 21: Ilsrinannus 8axonum cinx obisns ksrsclsin susospittiliurn Lsnuonein, gui stiain vir bonus st tortis insrnoratur, sxespto ljuoclclsAOnsrans a patrs populum rapina Aravavit. Anch er fand 101! seinGrab in I-uuiboi'A esnobio bsati äliekakslis . . guoä ipss a tünüamentoeonstruxsrat st in gurr inonaskorurn eonArsKaeionsm aclunavsrat (Xnn.Ililässk. 1011) lieber dieMichaclskirche s. obenS. 378 A. 3, 435 A. I und eineUrk.(Wedekind Noten III, 118). laut welcher Herzog Bernhard entnimmt eis seels-siastiois ornainsntis, quibus sgrö^ius vir, pater insus cinx Ilsrslnannusipsnm soelssiain inirilics cleeoravsrat, üuas psnüulas eoronas . . st äuosleuneulos arx:entoos . . st Uno oanUsIabra aursa sts. Die Nachricht desOkronieou 8. üliekaslis sase. 13 (88. XXIII, 394): Isis Ilsrinannus pri-inus eastrum ImnsburA eonstruxit st esnobiurn in Ironors 8. Niskakslis,gnoü ipss inultis prscliis st ornarnsntis elitavit; in e>uo stism snrn uxorssna Ililäs^arcka konorities sepultus sst siczus sueesssit tilius eins Ilsrnar-üns. wird, insoweit es sich um die Stiftung des Klosters handelt, von KöpkelWidukind S. 122) in Zweifel gezogen und die daraus bezüglichen drei Urk. Ottos(8t. 245. 380. 387) angefochteu. Den Sachverhalt bezeichnet die GrabschristHermanns (Noten III, 111): Iluis srat in voto inouaekorunr quocl borstorcio . . ss ssü raptus inunüo soinplencla rsligusrat almo ss Lernkarclo clusielaro virtuts paterna, ss kaut sseus as iussus gui eunsta persAsrat astu;Weiland (88. XXIII, 393) hat daher mit Recht die Ansicht Köpkes be-stritten, zumal da auch das Xserol. Vsrüsnss die Gründung Hermannund Amelung zuschreibt. Ebenso urtheilte vor ihm Hirsch, Heinrich II,304 A. 2. Vgl unten Excurs III.
0 ^Viüulrinä. III e. 70: ubi ciivsrsarurn Asntiuin inultituclo eou-vsnisns; Ikistinari Okron. II c. 20: ouna omnibus rsZni totius primariis;eonsummatisgus paeilies sunstis, clitati inunsribus insAnis rsvsrsi suntack sua Instantes. Eine ähnliche Versammlung sah Quedlinburg 99l, von deres in den ^lnu. (jusäliub. heißt: czuas quilidst prstiosissiina posssäsrntpro xsniis ckstersncko, worauf dann auch die Erschienenen konorilies äonatiin patriarn rsclisrunt.