146
Tod der Königin Edgitha 26. Januar 946.
dessen Veranlassung nicht überliefert ist/) gieng er zum Winter nachSachsen. Erzbischof Friedrich von Mainz, Heinrich, der Bruder Ottos,Konrad von Lothringen und andere Reichsfürsten fanden sich gegenEnde des Jahres hier um den König zusammen?)
Das Jahr 946 wurde durch einen Trauerfall eröffnet, welcherdas allgemeinste Beileid im Volke hervorrief. Am 26. Januar starbunerwartet Ottos Gemahlin Edgitha, im zehnten Jahre der Herrschaft,nach siebzehnjähriger Ehe?) von ihrem Gatten, den die Nachricht ihres Todesauf der Jagd überrascht haben soll, wie vom ganzen Lande, dem sie mehrMutter als Beherrscherin gewesen, tief beklagt?) Reine und stilleFrömmigkeit, prunkloses Wohlthun hatten ihr die Liebe und Ver-ehrung der Zeitgenossen erworben. Man rühmte ihr nach, durch siehabe die göttliche Gnade den König aus mauigfachen Bedrängnissengeführt, wunderbare Zeichen sollen ihren Tod verherrlicht haben.
>) Oontin. Ilegin 945 : Ilerimannus st Lbuonraäus äuees quasäamintsr 86 inimieitias babsntss in prasssntia pnssimi regis in OasssIIa 8uutrsplioati.
2) Am 17. Dec. zu Dornburg per interventum äilseti äueis nostriObuonraäi gab er 6 Äönigshufcn'an den Getreuen Franko in pago Xabgsrvsnominato ii> eomitatn Ouonraäi (Beyer Mittelrhein. Urkb. 1, 245), am 29.Dec. zu Dahlum für Corvei per interventum äilseti I'ratris nostri lleiurisist venerabilis abbatis Lovonis und für Trier nos proeeres nostri aäsuntssseil. ülogoneiaesnsis episeopus I'riärieus st trater noster Ilsinrieussimulqus oomes Ilerimannus rationabili prees äepreeati sunt, nt sevlesias8. Letri Trsversnsi ae tiäeli nostro Rotberto eiusäem ssclis spiseopoäaremus, quin potius restitusreinus abbatiam 8. 8ervatii sitam Traitzeto(Lrbarä Reg. IVestl. I, 45) Beyer 1, 245; 8t. 125—127).
? Den Todestag hat das Xeerol. Xugiense: VII Rai. Rebr. Rgiiäisrsgina, Visbseesnss (Losinner Rontes IV, 141. 495), Magdeburg. (NeneMittheil. X, 26l>. 266), Ilalberstaä. (ebd. VIII o, 59>: Xeuäigst reginaobiit; Oolon. (üaM st IVattenbaeb Ooää. Oolon. p. 106): VIII Kai. Rebr.läit regina. Todesjahr und Tag Rseroi. Rulä. mai. (I'ontes III, >56).Jenes bestätigt Flodoard a. 946: uxor quoqus regis Otbonis, soror ipsiusRämunäi, clsesssit, Xnn. (jueälinburg., Lobiens. 946. Das Jahr 947 gibtder öster unzuverlässige Oontin. Regin., Xnn. Ililässbeim. (niit dem Todes-tage), Lamberti, IVsisssnbnrg., Ossta spiseop Rslbsrstaä. (88 XXIII,84). Dieses Jahr hat auck) Widukind (II e. 41, aus ihm Thietmar II o. 2)im Sinne, wenn er nach richtiger Angabe des Tages schreibt: Oeeem annorumrsgni eonsortia tsnuit, unäseimo obiit 8axoniam vero cleesm st novomannis inbabitavit, denn cs ist von 929 an zu rechnen, s. Waitz Jahrb. Hein-reichs S. 166 A. 3. Die Zeugen für 946 werden durch die beiden Urk. vom29. Jan. 946 bekräftigt 8t. 130. 131.
/ Oontin. Rsgin. 947: maximo regis omniumque suorum planetu;lViäub. II s. 41: Ille annus notsbilis easu ealamitoso totius populi, äsmorte seil. b. msm. Räiäis rsginas, vuius «lies extrem». . . esiobrata estoum gewitu st laerimis omnium 8axonum. Lass . . non minus sanetarsiigions, quam regali potentia pollentium stirpe elaruit (daraus Osstaepise. Raibsrstaä. a. a. O.); Ilrotsvitbas liest» Oää. v. 92: Optima
eunetarum, quae tune lusrant mulisrum; v. 40! : magno quam äsniqusluetu H st non inmsrito üevit plsdssula euneta, H quam plus matvrnas Ivvitpietatis awors, ^ quam äominatrieis iussis oonlringsrst artis; TInetm. IIe. 2: Rex autsm in vsnatione, qua sperabat ss paninlum rslooilari, tur-babatur vulnsrs lostali inauclitumqus sustinuit msrorsm.