Druckschrift 
2 (1876) Enthaltend Capitel IV, V und VI
Entstehung
Seite
128
Einzelbild herunterladen
 

128

Finninnen Zakncke,

de nocle pergeret el de die in locis absconsis latitaret. Et cum iler aripe-rent per multum lemporis per gentes, landein in Yndyam devenerunl, el[cum] intelligerenl iiomines illos Christinnos esse, valde laetati sunt, et inve-nerunt Iiomines, qui ydiomata sua bene intellexerunt. Qui dixerunl eis, pres-biterum lohannem esse dominum terrae illius. Ad quem venienles, ab eolaelissime suscepti sunt. Et quamdiu cum eo mornti sunl, ipsis necessarialargissime fecit minislrare. Tandem rogaverunt eum, ut arborem siccam, dequa multum saepe loqui audierant, liceret videre. Quibus dicebal: »Non eslappellala arbor sicca recto nomine, sed arbor Seth, quoniam Seth, filius Adae,primi palris noslri, eam planlavit«. Et ad arborem Seth fecit eos ducere,prohibens eos, ne arborem iransinenrent, sed [si?] ad patriam suam redire desi-derarent. Et cum appropinqunssenl, de pulcritudine arboris mirnli sunt; eratenim magnae iinmensitalis et miri decoris. Omnium enim colorum varietasineral arbori, condensitas foiiorum el fructuum diversorum; diversilas aviumomnium, quae sub coelo sunt. Folia vero invicem se repercutienlia dulcissi-mae melodiae modulnmine resonabant, et aves amoenos cantus ultra quamcredi polest promebant; el odor suavissimus profudit eos, ila quod paradisiamoenilale fuisse 1 ). Et cum admirantes lantam pulcriludinem aspicerent, unussociorum aliquo eorum maior aelale, cogilans [cogitavit?] intra se, quod se-nior esset et, si inde redirel, cito aliquo casu mori posset. Et cum haec se-cum cogitasset, coepit arborem Iransire et, cum Iransissel, advocans socios,iussil eos post se ad locum amoenissimum, quem ante se videbnt plenumdeliciis sibi paralum [paratis ?] festinare. At illi relrogressi sunt ad re-gem, scilicet presbilerum lohannem. Quos donis amplis (lilaviL, et qui cumeo mornri voluerunt libenter et honorifice delinuil. Alii vero ad patriam re-versi sunl.

3. Die Reisebeschreibung des Johannes de Montevilla(John Maundeville, Mandevillei.

1 356.

Der Verfasser war ein englischer Ritter, der behauptet, sicli 33Jahre, von 1322 bis 1355, im Orient aufgehalten, und nach seinerRückkunft im Jahre 1355/1356 seine Reisebeschreibung verfasst zu t

haben. Dass er wirklich im Orient gewesen ist, kann nicht in Ab-rede gestellt werden, aber wie weit er gelangte, ist eine bis jetztunentschiedene Frage, da er nicht bloss Selbsterlebtes berichtet, son-dern auch die Reiselitieratur seiner Zeit benutzte, namentlich dieSchrill des Odcrich. besonders gerne bewegt sich seine Phantasiein der Schilderung des Wunderbaren, und so ist sein Werk zum Theil

b hehlt offenbar etwas; auch das Folgende ist nicht klar.