102

XXiil. IIANNIBAL. CAP. II.

cum eo eongressus est in Kalla, semper discessit Supe-rior. Quodnisi domi civium suorum invidia dcbilila-tus esset, Romanos yideretur superare potuisse. Scdmultorum oblreclatio devicit unius virlutem. 3. llicautem yelut liereditate reliotum odium paternum ergaRomanos sic conservayit, ut prius animam, quam id,deposuerit: qui quidem, quum patria pulsus esset, etalienarum opum indigeret, numquam destiterit animobellarc cum Romanis.

II. Nam ut omittam Philippum, quem absons Iio-stem reddidit Romanis: onxnium bis lemporibus potcn-tissimus rex Anlioolms fuit. Ilunc tanta cupiditatc in-cendit bellandi, ut usque a rubro mari arma conatussit inferre Italiae. 2. Ad quem cpium legati venissentRomani, qui de eius volunlate ex])lorarent, darcntquooperam consiliis clandestinis, ut Ilannibalom in suspi-cionem regi adducerent, tamquam ab ipsis corruptumalia, atque antea, sentire; neque id frustra fecissent,idque llannibal comperisset, seque ab interioribus con-siliis segregari vidisset: 3. tempore dato adiit ad re-gem, eique quum multa de fide sua et odio in Roma-nos commemorasset, hoc adiunxit: Pater, inquit, meus,Hamilcar, puerulo me, vtpole non atnplius novem an-nos nalo, in Hispaniam imperalor projiciscens Carlha-gine, Iovi optimo maximo hostias immolavit. i. Quaedivina res dum conficiebatur, quaesivit a me, vellemnesecum in caslra proficisci? Id quum Ubenter accepis-sem, atque ab eo petere coepissem, ne dubilarel dueere;tum Ule, (aciam, inquit, si fidemmihi, quam postulo,dederis. Simul me ad aram adduxü, apud quam sa-crificare instüuerat, eamque, ceteris remotis, tenentemiurare iussit, numquam me in amicitia cum Romanisfore. S. Id ego iusiurandum patri datum usque ad