80

XVIII. EITMENES. CAE. i.

tibus Agesilaum vix fidcs facta est, unum esse ex bis,qui tum accubabant. 4. Qui quum regis verbis, quaeattulerant, dedissent, ille praeter yitulina etlmiusmodigcnera opsonii, quae praesens tempus desiderabat, nihilaccepit; unguenta, coronas, secundamque mensam ser-vis dispertiit; cetera rcferri iussit. S. Quo facto eumbarbari etiam magis contcmserunt, quod eum ignoran-tia bonarum rerum illa potissimum sumsisso arbitra-bantur. 6. Hic quum ex Aegyplo revertoretur, dona-tus a rege Nectanabido ducentis viginti talentis, quaeille muncri populo suo darct, vonissetque in portum,qui Menclai vocatur, iacens intcr Cyrenas et Aegyptum,in morbum implicitus decessit. 7. Ibi eum amici, quoSpartam facilius porferro possent, quod mel non habo-banf, cera circumfudcrunt, atquc ita domum relulerunt.

svm.

E U M E N E S.

Cap. I.

Eümenes, Gaiidiakus. Iluius si virtuti par da-ta esset fortuna, non ille quidem maior, sed multo illu-strior atquc etiam bonoralior [evasisset,] quod magnoshomines virtute metimur, non fortuna. .2. Nam quumaetas eius incidisset in ea tempora, quibus Maccdoucsllorerent, mul tum ei detraxit inter lios viventi, quodalicnae erat civitatis, neque aliud huio defuit, quamgenerosa stirps. 3. Etsi ille domestico surnrno genereerat: tarnen'Macedonos cum sibi aliquando anteponiindigne ferebant; neque tarnen non patiebantur. Vin-cebat enim omnes cura, vigilantia, patientia, calliditate