VII. ALCIBIADES. CAP. V. 2<J

re quum ei nunlius a magistralu in Siciliain missus es-set, ut domuni ad causam dicendam rcdiret, essetque inmagna spe provinciae bene administrandao; non pareronoluit, et in triremem, quae adeum deportandum eratmissa, ascendit. 4. Ilac Tlmrios in Italiam pervectus,multa seoum reputans de immoderata civium suorumlicentia crudelitateque erga nobiles, utilissimum ratus,impendentem evitare tempestatem, clam se a custodibussubduxit, et inde primum Elidem, deindeTiiebas venit.5. Postquam aulem se capitis damnatum, bonis publi—catis, audivit, et, id quod usu venerat, Eumolpidas sa-cerdotes a populo coactos, ut so devoverent, eiusque de-votionis, quo testatior esset memoria, exemplum, inpila lapidea incisum, esse positum in publico, Lacedao-monem demigravit. 6. Ibi, ut ipse praedicare consue-verat, non adversus patriarn, sed inimicos suos bellumgessit, quod iidem hostes essent civitati. Nam quumintelligerent, se plurimum prodesse posse reipublicae,ex ea ciecisso, plusque irae suae, quam utilitati com-muni, paruisse. 7. Itaque huius consilio Lacedaemo-nii cum Persarum rege amicitiam feccrunt; deindoDeceleam in Attica munierunt, praesidioque ibi perpo-tuo posito in obsidione Athenas tenuerunt. Eiusdemopera loniam a societate averterunt Athoniensium. Quofacto multo superiores bcllo esse coeperunt.

V. Neque vero bis rebus tarn amici Alcibiadi suntfacti, quam timore ab eo alienati. Nam quum acerrimiviri praestantem prudentiam in Omnibus rebus cogno-scerent, pertimuerunt, ne caritate patriae ductus ali-quando ab ipsis descisceret et cum suis in graliam redi-ret. Itaque tempus cius interßciendi quaererc instituc-runt. 2. Id Alcibiadi diutius celari non potuit: eratenim ea sagacitale, ut decipi non posset, praesertim