28

VII. ALCIBIADES. CAP. IV.

collegae dati, Nioias et Lamachus. 2. Idquumappa-raretur, prius quam classis exiret, accidit, ut una noctcomnes Ilormae, qui in oppido erant Athonis, deiiccren-tur, praeter unum, qui ante ianuam erat Andocidis.Itaque ille postea Mercurius Andocides vooitatus est.3. Hoc quum appareret non sine magna multorum con-sensione esse factum, quod non ad privatam, sed atlpublicam rem pertineret, magnus multitudini timor estiniectus, ne qua repentina vis in civitate exsisteret, quaolibertatem opprimeret populi. 4. lloc maxime conve-nire in Alcibiadem videbatur, quod et potentior et ma-ior, quam privatus, existimabatur. ßl ultos enim libe-ralitate dovinxerat, plures etiam opera forensi suos red-diderat. S. Quarefiebat, ut omnium oculos, quoties-cumque in publicum prodisset, ad se converteret, ncquoei par quisquam in civitate poneretur. Itaque non so-Ium spem in eo habebant maximam, sed etiam timorem,quod et obesse plurimum et prodesse poterat. 6. Ad-spergebatur etiam infamia, quod in domo sua faceromysteria diccbatur: quod nefas erat more Athenien-sium ; idque non ad religionem, sed ad coniurationempertinere existimabatur.

IV. Hoc crimine in concione ab inimicis compella-batur. Sed instabat lempus ad bellum proficiscendi.Id ille intuens, neque ignorans civium suorum consuc-tudinem, postulabat, si quid de se agi vellent, potius depraesente quaostio haberctur, quam absens invidiae cri-mine accusaretur. 2. Inimici vero eins quiescendumin praesenti, quia noceri non posse intelligebant, et illudtempus exspectandum decreverunt, quoexisset, ut sicabsentem aggrederenlur: itaque fecerunt. 3. Nampostquam in Siciliam eum pervenisse crediderunt, ala—sentem, quod sacra violasset, reum fecerunt. Qua de