VON DEN SIEBEN MEISTERN.
203
Mit im, wann er es crnerte,
Do sie sich von im kerte,
Ynd leitt dar vml) hiingersz pein.
Des solle es billicher bcy im sein.
5 Des schrcyent sie euch alles anYnd woltent des ein vrteilSie sprechen von eurem miint.
Dann fliegent sie hin zu stund.
Der kunig sprach: So duncket mich,
■« Das die nriiter miigelichDes kindes sol enheren,
Wann sie es nit wolt erneren,
Do es lag in hungers not,
Do im der vatcr zu essende bot,
15 Der im sein leben brochte fürt,
Ynd auch das wip in der gepürtIr leiden so sere schetzet,
Des wart sie bas ergetzet,
Do das kint das leben gcwan.
20 Des sol es billich han der man.
Das wil ich sprechen für eyn recht.
Do slugent die rappen den man siecht,Do das vrteil also geschach,
Das man ir dar noch nit me sach.
25 Do frogcte der kunig all zu hantDen knaben, wie er wcre genant.
Do antlwort er noch seiner ger:
Mein nam ist Allexander.
Er sprach: Mein kint, so bit ich dich,Das du nieman me, denn ich,
Der zu vatter wollest han,
Wann du meiner tochter manWilt sein, vnd auch sellecklichNoch mir besitzen das kunigrich.
6. ? u. hän Gesprochen.