PAR. VI. CAP. 1. 85

dehet, nisi quod est turpe non reddere. Sed haechactenus. Ille rideat, quomodo Imperator esse pos-sit: quum cum ne liberum quidem esse, ratio et ve-ritas ipsa conrincat.

PARADOXON VI.

"Ort povoq 6 ooqioq nXovaioq.

Solum sapicntem esse divilem.

I. 42. Quae est ista in commemoranda pecuniatua tarn insolens ostcntatio? Solusne tu dives? ProDii immortales! egone, me audivisse aliquid et didicisse, nongaudcam? Solusne dives? Quid, sine di-ves quidem? quid, si pauper etiam? Quem enim in-telligimus divitem? aut, hoc verbuni, in quo homineponimus? Opinorineo, cui tanta possessio est, utad liberaliter vivendum facile contentus sit: qui ni-hil quaerat, nihil appetat, nihil optet amplius. 43.Animus oportet tuus se iudicet divitem, non homi-num sermo, neque possessiones tuae: nihil sibi dees-se putet, nihil curet amplius. Satiatus est, aut con-tentus etiam pecunia? Concedo, dives es. Sin au-tem propter aviditatem pecuniae nullum quaestumturpem putas, quum isti ordini ne honestus quidempossit esse ullus; si quotidie fraudas, decipis,poscis,pacisceris, aufers, eripis; si socios spolias, aerariumexpilas; sitestamenta amicorum exspectas, aut neexspectas quidem, atque ipse supponis: haec utruniabundantis, an egentis signa sunt? 44. Animus ho-minis dives, non arca appellari solet. Quamvis illasit plena,dum te inanem videbo, divitem non putabo.Etenim exco, quantum cuique satis est, metiunturhomines divitiarum modum. Filiam quis habet? pe-cunia est opus. Duas? maiore. Flures? maioreetiam Et si, ut aiunt, Danao, quinquaginta sintfiliae: tot dotes magnam quaerunt pecuniam. Quan-tum enim cuique opus est, ad id accommodatur, ut