72 PARADOXA.

lum sequitur ilorem orationis nequedilatat argumen-tum: minutis interrogatiunculis, quasi punctis, quodproposuit, eilicit. 3. Sed nihil est tarn incredibile,quod non dicendo fiat probabile; nihil tarn horridum,tarn incultum, quod non splendescat oratione ettamquam excolatur. Quod quum ita putarem, fecietiam audacius, quam ille ipse, de quo loquor. Catoenim dumtaxat de magnitudine animi, de continen-tia, de morte, de omni laude virtutis, de Diis immor-talibus, de caritate patriae, Stoicesolet, oratoriisornamentis adhibitis, dicere. Ego vero illa ipsa,quae vix in gymnasiis et in otio Stoici probant, lu-dens conieci in communes locos. 4. Quae, quia suntadmirabilia contraque opinionem omnium, ab ipsisetiam nagüSoia appellantur, tentarevolui, possentneproferri in lucem, [id est, in forum,] etitadiei, utprobarentur, an alia quaedam esset erudita, alia po-pularis oratio: eoque scripsi libentius, quod mihiista, TtctQuöoiu quae appellant, maxime ridenturesse Socratica longeque verissima. 5. Accipies igi-tur hoc parvum opusculum, lucubratum his iam con-tractioi'ibus noctibus: quoniam illud maiorumvigi-liarum munus in tuo nomine apparuit: et degustabisgenus hoc exercitationum [earum], quibus uti con-sueri, quum ea, quae dicuntur in scholis y.ä, adnostrum hoc Oratorium transfero dicendigenus. Hoctarnen opus in acceptum ut referas, nihil postulo.Non est enim, ut in arce poni possit, quasi illa Mi-nerva Phidiae; sed tarnen, ut ex eadem officina exis-se appareat.

PARADOXON I.

”0« i-invov tj.yu.-Qov tü xaXov.

Quod honeslum sit, id solum honum esse.

I. 6. Vereor, ne cui vestrüin ex Stoicorum homi-num disputationibus, non ex meo sensu deprompta