: PAR. I. CAP. 1. 2. 73

haec videatur oratio: dicam tarnen, quodsentio; etdicam brerius, quam res tanta dici poscit. Num-quam mehercule ego neque pecunias istorum, nequei tecta magniflca, neque opes, neque imperia, nequei eas, quibus maxime adstricti sunt, voluptates, in bu-, nis rebus aut expetendis esse duxi: quippe quum vi-derentur, rebus his circumfluentibus, ea tarnen desi-S derare maxime, quibus abundarent. Neque enini ex-pletur umquam, nec satiatur cupiditatis sitis: nequesolum, ea qui habent, libidine augendi cruciantur,sed etiam amittendi metu. 7. In quo equidem con-tincntissiniorum hominum, maiorum nostrorum, sae-pe rcquiro prudentiam, qui haec imbecillaetcommu-I tabilia [pecuniae membra], verbo Bona putaverunt> appellandaquum re ac factis longe aliter iudicavis-' sent. Potestne bonum cuiquam malo esse? autpotcst: quisquam in abundantia bonorum ipse esse non bo-5 nus? Atqui ista omnia talia ridemus, ut etiam impro-bihabeant, et obsint probis. 8. Quamobrem licet ir-; rideat, si quisrult: plus apud me tarnen vera ratio! valebit, quam vulgi opinio: neque ego umquam bona| perdidisse clicam, si qui pecus aut supellectilem ami-serit: neque non saepe laudabo sapientem illum,! Biantem, ut opinor, qui numeratur in septem: cuiusquum patriam Prienen cepisset hostis, ceterique itaI fugerent, ut multa de suis rebus secum asportarent:I quum esset admonitus a quodam, ut idem ipse face-j ret: Ego vero, inquit, facio: nam omnia mea portoviecum. 1). Ille haec ludibria fortunae ne sua quidemputavit, quae nos appellamus etiam bona. Quid estigitur, quaeret aliquis, bonum? Si quid recte fit ethoneste et cum virtute, id benefieri, vere dicitur;et, quod rectum et honestum et cum virtute est, idsolum opinor bonum. II. 10. Sed haec videri pos-sunt obscuriora, quum lentius disputantur. Vita at-que factis illustranda sunt summorum rirorum haec,