DE AMICITIA CAP. 25. 26. 67

popularis suffragiis populi repudiata est. Atque, utadmeredeam; meministis, Q. Maximo, fratre Sci-pionis, et L. Mancino Consulibus, quam popularislex de sacerdotiis C. Licinii Crassi videbatur! Coo-ptatio enim collegiorum ad populi beneficium trans-ferebatur. Atque is primum instituit, in forum ver-sus, agere cum populo. Tarnen illius vendibilen»orationem religio Deorum immortalium, nobis de-fendentibus, facile vincebat. Atque id actum estPraetore me, quinquennio ante, quam Consul sum fa-ctus. Itaquere magis, quam auctoritate, caussailladefensa est. XXVI. 97. Quod si in scena, id est, inconcione, in quarebus flctis et adumbratis loci plu-rimum est, tarnen verum valet, si modo id patefa-ctuin et illustratum est: quid in amicitia fieri opor*tct, quae tota veritate perpenditur? in qua nisi, utdi-citur, apertum pectus videas, tuumque ostendas, ni-hil fidum, nihil exploratum habeas; ne amare qui-dem, autamari; quum, id quam vere fiat, ignores.Q,uamquam ista assentatio, quamvis perniciosa sit,nocere tarnen nemini potest, nisi ei, qui eam recipitatque ea delectatur. Ita fit, ut is assentatoribus pa-tefaciat aures suas maxime, qui ipse sibi assenteturet se maxime ipse delectet. 98. Omnino est amanssui virtus. Optime enim se ipsa novit, quamque ama-bilis sit, intelligit. Ego auteni non de virtute nuncloquor, sed de virtutis opinione. Virtute enim ipsanon tarn multi praediti esse, quam videri volunt.Hos delectat assentatio: his fictus ad ipsorumvolun-tatem sermo quum adhibetur, orationem illam va-nam testimonium esse laudum suarum putant. Nullaest igitnr haec amicitia, quum alter verum audirenon vult, alter ad mentiendum paratus est. Necparasitorum in comoediis assentatio nobis faceta vi-deretur, nisi essent militcs gloriosi.

Magnus vero agere grätias Thais mihi?

E 2