G6 LAEL1US

adulationem, blanditiam, assen tationein. Quamvisenim multis nominibus est hoc ritiuni notandum, le-vium hominum atque fallacium, ad voluntatem lo-qucntium omnia, nihil ad reritatem. 92. Quum auteinomnium rerum simulatio est ritiosa, (tollit enim iu-dicium veri, idque adulterat,) tum amicitiac repu-gnat maxime. Delet enim reritatem, sine qua nonienamicitiae ralere non potest. Nam quum amicitiacris sit in eo, ut unus quasi animus fiat ex plurihus:qui id fieri poterit, si ne in uno quidem quoque unusanimus erit idemque semper, sedrarius, commuta-hilis, multiplex? 93. Quid enim potest esse tarn flexi-hile, tarn derium, quam animus eius, qui ad alteriusnon modo sensum ac voluntatem, sed etiam vultumatque nutum convertitur ?

Negat quis? nego: ait? äio: postremo imperaviegom.it mihi,

'Omnia assentäri:

ut ait idem Terentius: sed ille suh Gnathonis perso-na: quod [amici] genus adhihere, omnino leritatisest. 94. Multi autem Gnathonum similes quum sint,loco, fortuna, fama superiores: horum est assentatiomolesta, quum ad vanitatem accessit auctoritas. 95.Secerni autem hlandus amicus a vero et internoscitarn potest, adhihita diligentia, quam omnia fucataet simulata a sinceris atque veris. Concio, quae eximperitissimisconstat, tarnen iudicare solet, quid in-tersit inter populärem, id est, assentatorem etlevemcivem, et inter constantem, severum, et gravem.Quibus hlanditiis C. Papirius nupcr influcbat in au-res concionis, quum ferret legem de Trihunis plehisreficiendis! Dissuasimus nos. 96. Sed nihil de me:de Scipione dicam libentius. Quanta illa, Diiimmor-tales! fuit graritas! quanta in oratione maiestas! utfacile ducem populi Romani, [non comitem] diceres.Sed adfuistis; et est in manibus oratio. Itaque lex