DE AMICITIA CAP. 1 .18. 57

dum existiment: ubi eos inveniemus, qui honorcs,magistratus, imperia, potestates, opes amicitiae nonanteponant? ut, quura ex altera parte propositaliaec! sint, ex altera ius amicitiae, non multo illa malint ?Imbecilla cst enim natura ad contemnendam poten-tiam; quam etiam si neglecta amicitia consecuti sunt,obscuratum iri arbitrantur, quia non sine magnacaussa sit neglecta amicitia. 64. Itaque verae ami-citiae difficillime reperiuntur in iis, qui in honoribus... reque publica versantur. Ubi enim istum invenias,

; qui honorem amici anteponat suo? Quid? haec utlomittam, quam graves, quam difliciles plerisque vi-1 dcntur calamitatum societates! ad quas non cstfaci-

■ leinventu qui descendat: quamquam Ennius recte:

Amicus certus in re ineerta ceruitur:t- tarnen haec duo levitatis et inlirmitatis plerosque1 • conrincunt; aut si in bonis rebus contemnunt, aut in

■ malis deserunt. XVIII. Qui igitur utraque in re gra-vem, constantem, stabilem se in amicitia praestite-rit, hunc ex maxime raro hominum genere iudicare

j debemus, et paene dirino.

65. Firmamentum autem stabilitatis constantiae-que eius, quam in amicitia quaerimus, ftdes est. Ni-hil enim stabile est, quod infidum est. Simplicempraeterea, et communcm, et consentientem, qui re-bus iisdem moveatur, eligi par est: quae omnia per-tinent ad fidelitatem. Neque enim fidum potest essemultiplex ingenium et tortuosum. Neque vero, quinon iisdem rebus movetur et natura consentit, fidusaut stabilis potest esse. Addendum eodem est, ut necriminibus, aut inferendis delectetur, aut credatoblatis: quae omnia pertinent ad eam, quam iamdu-dum tracto, constantiam. Ita fit verum illud, quodinitio dixi, amicitiam, nisi inter bonos, esse non pos-sc. Est enim boni viri, quem eumdem sapientem li-. cct dicere, haec duo tenere in amicitia: primum, ne