DE AMICITIA CAP. 15.16. 55

I detrahique patiuntur, ut iis amici potius, quam ipsi,fruantur. 58. Altera sententia est, quae definit ami-eitiani paribus ofliciis ac yoluntatibus. Hoc quidcmest [nimis] exigue et exiliter ad calculos vocare ami-citiam, ut par sit ratio acceptorum et datorum. Di-tior mihi et aftluentior videtur esse rera amicitia«j nec observare restricte, ne plus reddat, quam acceperit. Neque enim verendum est, ne quid excidat,aut ne quid in terram defluat, aut ne plus aequo[quid] in amicitiam congeratur. 59. Terlius reroille finis detcrrimus, ut, quanti quisque se ipse fa-ciat, tanti fiat ab amicis. Saepe enim in quibusdamaut animus abiectior est, aut spes amplificandae for-. tunae fractior. Non est igitur amici, talem esse ineum, qualis ille in sc est: sed potius eirlti et efficere,ut amici iaccntcm animum cxcitet, inducatque spemcogitationemque meliorem. Alius igitur finis reraeamicitiae constituendus est, si prius, quid maximereprehendere Scipio solitus sit, dixero. Negabat,ullam voceni inimiciorem amicitiae potuisse reperi-ri, quam eius, qui dixisset, ita amare oportere, ut sialiquando esset osurus: nec vero se adduci posse, uthoc, quemadmodum putaretur, a Biante esse dictumcrederet, qui sapiens habitus esset unus e septem:[sed] impuri cuiusdam, aut ambitiosi aut omnia adsuam potentiam revocantis esse sententiam. Quo-nam enim modo quisquam amicus esse poterit, cuise putabit inimicum esse posse? Quin etiam necesseerit, cupere et optare, ut quam saepissime pcccetamicus, quo plures det sibi tamquam ansas ad reprc-liendendum: rursum autem recte factis commodis-que amicorum necesse erit angi, dolore, invidere.60. Quare hoc quidcm praeccptum, cuiuscumque est,ad tollendam amicitiam valet. Illud potius pracci-piendum fuit, ut eam diligentiam adhiberemus inamicitiis comparandis, ut ne quando amare incipere-