40 LAELIUS k

fuerat aequius, ut prius introieram,sic prius exire devita. Sed tarnen recordatione nostrae amicitiae sic Ifruor, ut beate vixisse videar, quia cum Scipione vi-xerim: quocuin mihi coniuncta cura de re publica etde priyata fuit, quocum et domus et militia commu- inis; et id, in quo est omnis vis amicitiae, volunta- 'tum, studiorum, sententiarum summa consensio.Itaque non tarn ista me sapientiae, quam modo Fan-nius commemoravit, fama delectat, falsa praesertim,quam quod amicitiae nostrae memoriam spero sein-piternam fore. ldque mihi eo magis est cordi, quodex Omnibus saeculis vix tria aut quattuor nominan-tur paria amicorum: quo in genere sperare videor,Scipionis et Laelii amicitiam notam posteritati'fore. !lö. Fann. lstud quidem, Laeli, ita necesse est. Sed, 1quoniam amicitiae mentionem fecisti, et sumus otio Isi, pergratum mihi feceris, (spero item Scaevolae) si, fquemadmodum soles, de ceteris rebus, quum ex tequaeruntur, sic de amicitia disputaris, quid sentias,qualem existimes, quae praecepta des. Scaev. Mi-hi rero pergratum erit: atque, id ipsum quum teeumagere conarcr, Fannius antevertit. Quam obrem utri-que nostrüm gratum admodum feceris. V.17. Laf.l. !Ego vero non gravarer,si mihi ipse confiderem. Namet praeclara res est, et sumus, ut dixit Fannius, otio-si. Sed quis ego sum? aut quae in me est facultas?Doctorum est ista consuetudo, eaque Graecorum, utiis ponatur, de quo disputent quamvis subito. Ma-gnum opus est, egetque exercitatione non parva.Quamobrem quae disputari de amicitia possunt, al)eis, censeo, petatis, qui ista profitentur. Ego voshortari tantum possum, ut amicitiam omnibus rebus |humanis anteponatis. Nihil est euim tarn naturae |aptum, tarn conveniens ad res vel secundas, vel ad-versas. 18. Sed hoc primuni sentio, nisi in bonis !amicitiam esse non posse: negue id ad vivum reseco,