\

DE AMICITIA CAP. 3. 4. 39

scriptis, a populi Romani sociis et Latinis, pridiequam excessit e rita: ut ex tarn alto dignitatisgraduad superos rideatur potius, quam ad inferos perve-nisse. IV. 13. Neque enim assentior iis, qui haecnuperdisserere coeperunt, cum corporibus simul ani-mosinterire, atque omnia inorte deleri. Plus apud. me antiquorum auctoritas valet, vel nostrorum ma-jiorum, qui mortuis tarn religiosa iura tribuerunt:quod non fecissent profecto, si nihil ad eos pertinerearbitrarentur: vel eorum, qui in hac terra fuerunt,magnamque Graeeiam, quae nunc quidem deleta est;;tum llorebat, institutis et praeeeptis suis erudierunt:Ivel eius, qui Apollinis oraculo sapientissimus est iu-idicatus: qui non tum hoc, tum illud, ut plerique, sediidem dicebat semper, Animos hominum esse dtvinos,„iisque, qicum e corpore excessissent,reditum in caelumpatere; optimoqve et iuslissimo cuique expeditissi-■jnuni. 14. Quod item Scipioni videbatur: qui qui-dem, quasi praesagiret, perpaucis ante mortem die-i bus, quum et Philus et Manilius adessent, et alii plu-ires, tuque etiam, Scaerola, mecum venisses, triduumdisseruit de republica: cuius disputationis fuit ex-•tremum fere de immortalitate animorum: quae sc in'quiete per visum ex Africano audissc dicebat. Id sii-ita est, ut optimi cuiusque animus in morte facillimeievolet, tamquam e custodia vinculisque corporis: cuijcensemus cursum ad Deos faciliorem fuisse, quamIScipioni ? Quocirca, maerere hoc eius erentu, rereor,ine invidi magis, quam amici sit. Sin autem illa ve-iriora, ut idem interitus sit animorum et corporum,nec ullus sensus maneat; ut nihil boni est in morte,•sic ccrte nihil mali. Sensu enim amisso, fit idem,quasi natus non esset omnino: quem tarnen esse na-■tum et nos gaudemus, et haec civitas, dum erit, lae-tabitur. 15. Quamobrem cum illo quidem, ut supradixi, actum optime est; mecum incommodius; quem