DE AMICITIA CAP. 2.3. 37

septem appellantur, eos, qui ista subtilius quaerunt,in numero sapicntium non habent. Athenis nnumaccepimus, et eum qui dem etiam Apollinis oraculosapientissimum iudicatum. Hane esse in te sapien-tiam existimant, ut oinnia tua in te posita ducas, hu-manosque Casus virtute inferiores putcs. Itaque exme quaerunt, credo item exte, Scaevola, quonampacto mortem Africani feras: eoque magis, quod hisproximis Nonis, quum in hortos D. Bruti auguris,cominentandi caussa, ut assolet, rcnissemus, tu nonadfuisti, qui diligentissime semper illumdiemctilludmunus solitus csses o'bire. 8. Scaevola. Q,uae-runt quidem, C. Laeli, multi, ut est a Fannio dictum.Sed ego id respondeo, quodanimadrerti, tcdolorem,quem acceperis quum summi viri tum amicissimimorte, ferre moderate; nec potuisse non commoveri,nec fuisse id humanitatis tuae: quod autem his No-nis in collegio nostro non adfuisses, valetudinemcaussam, non inaestitiam fuisse." Laelius. Rectetu quidem, Scaevola, et vere. Nec enim ab isto offi-cio, quod semper usurpavi, quumvalerem, abduciincommodo meo debui, nec ullo casu arbitror hocconstanti liomini posse contingere, ut ulla intermis-sio fiat officii. 9. Tu autem, Fanni, qui mihi tantunitribui dicis, quantum ego nec agnosco nec postulo,facis amice: sed, ut mihi videris, non recte iudicasde Catone. Aut enim nemo, quod quidem magis cre-do, aut, si quisquam, ille sapiens fuit. Quomodo, utaliaomittam, mortem filii tulit! Memineram Paul-lum, videram Gallum: sed hi in pueris; Cato in per-fecto et spectato viro. 10. (iuamobrem cave Catonianteponas ne istum quidem ipsum, quem Apollo,ut ais, sapientissimum iudicavit. Huius enim fa-cta, illius dicta laudantur. De me autem, ut iamcum utroque loquar, sic habetote. III. Ego, si Sci-pionis desiderio me moveri negem, quam id recte