36 LAELIUS

ceteris (loruisset: sic, quum accepissemus apatrihus,maxime memorabilem C, Laelii et P. Scipionis fami-liaritatem fuisse, idonea mihi Laelii persona visaest, quae de amicitia ea ipsa dissereret, quae dispu-tata ab eo meniinisset Scaerola. Genus autem hocsermonum, positum in hominum veterum auctorita-te, et eovum illustrium, plus, nescio quo pacto, vide-tur habere gravitatis. ltaque, ipse mea legens, sicailicior interdum, ut Catonem, non me, loqui existi-mem. 5. Sed, ut tum ad senem senex de senectute,sic hoclibro ad amicum amicissimus de amicitia scri-psi. Tum est Cato locutus, quo erat nemo fere se-nior temporibus illis, nemo prudentior: nuncLae-lius, et sapiens, (sic enim est habitus,) et amicitiaegloria excellens, de amicitia loquitur. Tu velim ani-mum a me parumper avertas, Laelium loqui ipsuraputes. C. Fannius et Q. Mucius ad socerum reniuntpost mortem Africani: ab his sermo oritur. Respon-det Laelius: cuius tota disputatio est de amicitia,quam legens tu te ipse cognosces.

II. 6. Fannius. Sunt ista, Laeli. Nec enim me-lior vir fuit Africano quisquam, nec clarior. Sedexistiniare debes, omnium oculos nunc in teessecon-iectos: unum te sapientem etappellantctexistimant.Tribuebatur hoc modo M.Catoni; scimusL. Attiliumapud patres nostros appellatum esse sapientem: seduterque alio quodam modo; Attilius, quia prudensesse in iure civili putabatur; Cato, quia multarunirerum usum habebat: multa eius et in Senatu, et inforo, vcl provisa prudenter, vel acta constantor, vclresponsa acute, fevebantur. Propterea quasi cogno-meri iam habebat in senectute sapientis. Te autemalio quodam modo, non solum natura et moribus, ;verum etiam Studio et doctrina esse sapientem; necsicut vulgus, sed ut eruditi solent appellare sapien- item, qualem in tota Graecia neminem. 7. Nam qui :