LAELIUS DE AMICITIA CAP. 1. 35

bitare, illum in omni sermone appellare sapientem:ego autem a patre ita eram (ieductus ad Scaerolam,«umpta virili toga, itt, quoad possem et liceret, a se-nis latere numquam discederem. ltaque multa ab eoprudenter disputata, multa etiam breviter et com-mode dicta memoriae mandabam, fierique studebameius prudentia doctior. Quo mortuo, me ad pontifi.-cem Scaerolam contuli, quem unum nostrae civitatisI et ingenio et iustitia praestantissimum audeo dicere.

, Sed de hoc alias: nunc redeo ad augurem. 2. Quumsaepe multa, tum memini, domi in hemicyclio seden-tem, ut solebat, quum et ego essem una et pauci ad-l modum familiäres, in cum sermonem illum incidere,j qui tum fere Omnibus erat in ore. Meministi enimprofccto, Attice, et eo magis, quod P. Sulpicio uteba-_ remultum, (quum isTribunus plebis capitali odio a[ Q. Pompeio, qui tum erat Consul, dissideret, quo-i cum coniunctissime et amantissime rixerat), quanta|; liominuni esset vel admiratio, vel querela. 3. ltaque'! tum Scaerola, quum in eam ipsam mentionem inci-disset, exposuit nobis sermonem Laelii de amicitia,1 habitum ab illo secum et cum altero genero C. Fan-nio, M. F., paucis diebus post mortem Africani. Eius| disputationis sententias memoriae mandavi; quashoc' libro exposui meo arbitratu. Quasi enim ipsos in-duxi loquentes, ne Inguam et Inquit saepius interpo-! neretur, atque ut tamquam a praesentibus coram ha-ben sermo videretur. Quum enim saepe mecumageres, ut de amicitia scriberem aliquid, digna mihires quum omnium cognitione, tum nostra familiari-tate risa est. ltaque feci non invitus, ut prodessemmultis tuo rogatu. 4. Sed, ut in Catone Maiore, quicst scriptus ad te de scnectute, Catonein induxi se-il nein disputantem, quia nulla videbatur aptior perso-I na, quae de illa aetate loqueretur, quam eius, qui et| diutissime senex faisset, et in ipsa senectute prac

C 2