i DE SENECTUTE CAP. 1. 2. 3

5

! mus admirantes, quod is tarn facile senectutem ferat,

' i iisque cum respondentem. Qui si eruditius videbiturij disputarc, quam consuevit ipse in suis libris: attri-ilj buito Graecis litteris, quaruni constat eum perstu-' diosum fuisse in senectute. Sed quid opus est plu-ra? Iam enim ipsius Catonis sermo explicabit no-stram umnem de senectute sententiam.

'■ 11.4. Scipio. Saepcnumero admirari soleo cum

hoc C. Laelio tum ceterarum rerum tuam exeellen-tem, M. Cato, perfectamque sapientiam, tum vel ma-. xime, quod numquam senectutem tibi gravem essesenserim; quae plerisque senibus sic odiosa est, utonus se Aetna gravius dicant sustinere. Cato. Itemhaud sane diflicilem, Scipio et Laeli, admirari T ide-mini. Quihus enim nihil opis est in ipsis ad bene| beateque vivendum, iis omnis gravis est aetas: quiI autem omnia bona a se ipsis petunt, iis nihil potestmalum vifferi, quod naturae necessitas afferat. Quoin genere in primis est senectus; quam ut adipiscan-tur, omnes Optant; eamdem accusant adeptam: tantaj est inconstantia stultitiae, atque perversitas. Obre-pere, aiunt, eam citius, quam putassent. Primum,; quis coegit eos falsum putare? Quid enim?, citius. adolescentiae senectus, quam pueritiae adolescentia; obrepit? Deinde, qui minus gravis esset iis senectus,si octingentesimum annum agerent, quam octogesi-mum? Praeterita enim aetas, quamvis longa, quum' effluxisset, nulla consolationepermulcerepossetstul-■ tarn senectutem. 5. Quocirca si sapientiam meam|; admirari soletis, (quae utinam digna esset opinionej vestra nostroque cognomine!) in hoc sumus sapien-i tes, quod naturam optimam ducem, tainquam Deum,|se uimur, eique paremus: a qua, non rerisimileest,| quum ceterae partes aetatis bene descriptae sint, ex-’tremum actum, tamquam ab inertipoeta, esse negle-^ ctum. Sed tarnen necesse fuit, esse aliquid extremum

A 3