nova ililuciilatio. Scct. III.

41

rationein continere determinationis C; quia haec est praedicatumquoddam velativum, non intelligibile nisi praeter B adsit A,substantia B per ea, quae sunt ratio rov C, supponet exsisten-tiain substantiae A. Qnoniam vero si substantia B sola exsistat,per ipsius exsistentiam plane sit indeterminatum, utrum quoddamA exsistere debeat nec ne, ex exsistentia ipsius sola non intelligipotest, quod ponat quicquam in aliis a se diversis, liinc nullarelatio nullumque plane commercium. Si igitur Deus praetersubstantiam A alias, B, D, E, in infinitum creavit, tarnen edata ipsarum exsistentia non protinus sequitur mutua ipsarum indeterminationibus dependentia. Neque enim, quia praeter Aexsistit etiarn B, D, E, et sit A quomodocunque in se determi-natum, iride sequitur, ut B, D, E huic coni’ormes habeant ex-sistendi determinationes. Adeoque in modo communis a Deodependentiae adsit necesse est ratio dependentiae etiam ipsarummutuae. Et qua ratione id ei'ficiatur, intellectu proclive est.Schema intellectus divini, exsistentiarum origo, est actus per-durabilis, conservationem appellitant, in quo si substantiaequaevis solitario et absque determinationum relatione a Deo con-ceptae sunt, nullus inter eas nexus nullusque respectus niutuusoriretur; si vero in ipsius intelligentia respective concipiautur,huic ideae in continuatione exsistentiae conformiter postea de-terminationes semet semper respiciunt, h. e. agunt reaguntque,statusque quidam singulorum externus est, qui, si ab hoc principiodiscesseris, per solam ipsarum exsistentiam nullus esse posset.

ü S ü S.

1) Qnoniam locus, situs, spatium, sunt reiationes substan-tiarum, quibus alias a se realiter distinctas determinationibusmutuis respiciunt, hacque ratione nexu externo continentur,quoniam porro per deinonstrata innotuit, solam substantiarumexsistentiam per se nexum cum aliis non invoivere, patet: siplures substantias exsistere ponas, inde non simul locuin et siturnet, quod hisce relationibus otnniinodis conllatur, spatium deter-