oO I’nncip. jininor. cognit. mctupliys.

ficulnca sint, haud minus mihi persuasum est. Ubi enim arbitrariamdeiinitionem vis ita informarunt, ut id, quod rationcm continetmutalionxim, significet, cum potius rationem continere dctertnina-lionuin statiujnda sit, pronum certe ipsiseratin errorem prolabi.

Si quis porro spire arerpt, quonam tandcm pacto mutationes,quarum in universo reperitur vicissitudQ, oriantur, cum ex in-ternis substantiae cujuslibet solitario consideratae non fluant, isad ea, qua per nexum rerum h. e. inutuam ipsaruin in deter-minalioniluis dcpendentiam consequuntur, animum velim advcrtat.Ceterum quia liaec fusius hic explicare aliquanto prolixius foretcancellis dissertationis nostrae, rem aliter certe se habere nonposse, demonstratione nostra assertum esse suflicit.

USUS,

1) Realem corporum exsistentiam, quam contra ideaüstasnon alia nisi probabilitatis via tueri hucusque sanior philosopjiiapotuit, ex assertis nostri principii primo Iiquidissime consequireperio. Anima nempe internis mutationibus est obnoxia (persensum internum); quae cum e natura ipsius solitario et extranexum cum aliis spectata oriri non possint, per demonstrata,plura extra animam adesse necesse est, quibus mutuo nexucomplexa sit. Pariter etiam motui externo conformiter per-ceptionum vicissitudinem contingere ex iisdem apparet, et quiaiude ponsequitur, nos corporis cujusdam non habituros fore re-praesentationem varie determinabilem, nisi adesset revera, cujuscum anima commercium conformem sibi repraesentationem ipsiinduceret, dari compositum, quod corpus nostrum vocamus, indefacile concludi potest.

2) I-Iarmnniam praestabilitam Leibnitianam funditus evertit,pon, quod plerumque fit, per rationes finales, quae Deum de-decere putautur, quae instabile haud raro subsidium suppeditant,?ed interna sui ipsius impossibilitate, Animam quippe humanam,reali rerum externarum nexu exemtam, mutationum interni Statusplane expertem fore, ex demoustratis immediate consequitur.