nova dilucidalio. Scct. II.

29

salva libertate Iiorainum fieri potest, rcprimat, hoc ipso semetpravitatis omnis osorem, quanquam perfectiommi, quae niliilominus elici inde possunt, amatorem patefecit. Sed in viam rcd-eo, ab inslituti ratione longius aliqnantuium quam par eratdivagatus.

Additamenta problematis IX.

Praeseientiae divinae respectu actionuni liberarum locus nonest, nisi determinata cor um rationibus suis fidurilioadmittatur.

Qui principio nostro subscribunt, semper hoc argumentumvalide contra impugnatores urserunt. Quare hac opera superse-dens, ad ea tantum, quae perspicacissimus Crusius in contra-rium aflert, respondere satago. Iis, qui ita sentiunt, objicitindignam Deo sententiam, quasi eum ratiociniis uti sibi persua-deant. In qua quidem opinione, si qui sunt, qui secus autu-mant, lubens in ill. adversarii partes transeo. Etenim ratioci-niorum anfractus divini intellectus immensitatem parum decereconcedo. Neque enim abstractione notionum universalium, ea-rumque combinatione et ad eruendas consequentias facta colla-tione infinitae iutelligentiae opus est. Verum hic asserimus,Deum praevidere ea non posse, quorum antecedenter determi-nata non est futuritio, non propter inopiam subsidiorum, quibushaud indigere coucedimus, sed quoniam irapossibilis per se estpraecognitio futuritionis, quae plane nulla est, si exsistentiaomniuo et per se et antecedenter est indeterminata. Per seenim esse indeterminatam, ex contingentia concluditur; antece-denter esse pariter indeterminatam antagonistae contendunt; ergoplane determinationis h. e. futuritionis expers et in se est et adivino intellectu repraesentari neccsse est.

Tandem ingenue fatetur laudatus adversarius, hic non nihilremanere incompreliensibile, quod vero, cum ad infinituin contem-platio rediit^ cum objecti eminentia probe consentit. Verum