nova dilueidatio. Scct. II.

9

est verum , quod itaque cum principio contradictionis divisumhabet Imperium, prouti ostensum in antecedentibus.

Postremo propositioni negativae potissimum in regione veri-tatum primas demandarc et omnium caput ac iirmamentum sa-lutare, quis est, cui non duriusculum et aliquanto etiam pejusquam paradoxon videatur, cum non pateat, cur negativa veritasprae affirmativa hoc jure potita sit? Nos potius, cum sint binaveritatum genera, bini.9 ipsis etiam statuimus principia prima,alterum affirmans, alterum negans.

SCHOLION. Poterat forte cuipiam haec disquisitio, sicutisubtilis et operosa, ita etiam supervacanea et ab oinni utilitatederelicta videri. Et si corollariorum foecunditatein spectes, lia-bes me assentientem. Mens enim quanquam tale principium nonedocta, non potest non ubivis sponte et naturae quadam ne.ces-sitate eodem uti. Verum nonne ideo digna erit disquisitionemateria, catenam veritatum ad summum usque articulum sequi ‘iEt certe hac ratione legem argumentationum mentis nostrae pe-nitius introspicere non vilipendendum est. Quippe ut unicumtantummodo allegem, quia omnis nostra ratiocinatio in praedi-cati cum subjecto vel in se vel in nexu spectato identitatem de-tegendam resolvitur, ut ex regula veritatum ultima patet, liincvidere est: Deum non egere ratiocinatione, quippe, cum omniaobtutui ipsius liquidissime pateant, quae conveniant vel non con-veniant, idem actus repraesentationis intellectui sistit, neque in-diget analysi, quemadmodum, quae nostram intelligentiam ob-umbrat nox, necessario requirit.

SECTIO II.

De principio rationis delerminantis , vulgo sufficientis.

D E F I N I T I 0.

P n o p. IV.

Delerminare est ponere praedicatum cum exclu-sione oppositi. Quod determinat subjectum respectu