probat Toellnerus , eam fcilicet , quae fine operibusita merito Chridi acquiefcit, ut plane otiofa fit, hac-que fola fiducia datuendo haud parum peccafTe pro-teftantes antiquiores, nemo recentiorum diffitebitur.

Addamus et ea, quae docet IV. Schmid<prof. ‘Jenenf, de difficilioribus his quaeftionibus:an fola fides juftificet, et quid opera valeant, advitam aeternam confequendam. Initio animadver-tit diverfas inter proteflantes theologos jufiificatio-nis foveri notiones , ita ut alii eam magis ex-tendant , alii magis reflringant. Ipfemet huicfententiae favet , quod in remiffione peccatorumhomini concefia tantum confidat, fed, inquit, fi-quis malit felicitatem, qua in hac vita fruimur exJuftificatione ad ipfam judificationis notionem trahe-re, contra eum non valde pugnabo, quod -certiffimeei juncta ed, nec idonea disceptandi caufa nobis prae-betur.

Haec propofitio : fola fides judificat hoc qui-,dem fenfu defendi poted, ait Schmid , ut excludaturoperum meritum, aut dum opera fidei opponuntur}„fed tamen, inquit ulterius , alio quovis refpeftuillud contendere et virtutem bonasque adiones omnimodo a caufis judificationis excludere , nec naturaerei, nec feripturae effatis confonum videtur. Ra-tionem enim non perfpicio cur dici non poffit, nonfola,fides, fed etiam virtus et bona opera funt con-ditio remiflionis peccatorum ponfequendae-- —

et fi haec dicere licet, non video, cur non aliis ver-bis etiam dici poffit: tam fide in Chridum, quamvirtute chridiana bonisque operibus homo judifica-tur,” —- Hanc fententiam communem theologorum