De Codice Hadriani I. 97

finiul proteruiae et difficillimae naturae homo,tu Caros vm Calvvm Regem, tum Metro-politanum fuum, cum caeteris Coepifcopis etomni ilioecefi fua, varie et aeruinnofe vexaueritjquemadmodum condemnatus in conciliis Verbe-rienfi, Attiniacenfi et Duziacenfi Sedem Roma-nam appellauerit, et polleavariis fcriptis peffimamdefendere caufatn fumma animi oblthmione an-Hifus, neque veritus fit, aduerfariis filis obiicerenonnulla capitula ex fuppofititiis Psevdo-Isi-DORi Decretalibus et Ingelramni capitulis

I temere decerpta, quae velificari libi videbantur,et his eum laruis parem cum conciliorum canoni-| bus audloritatem tribuere non puduifie. Hanctemeritatem vel etiam malignitatem hominisj Hincmarvs Rhemensis non fortius reprimipoffe ratus eft, quam fi ad Codicem prouocaret,quem eo tempore Gallicana ecclefia pro lege ec-«lefiaftica tenebat Repofuit itaque, non illis I s 1-dori Decretalibus dimicandum elle,.nec hifceinanibus terriculamentis fe moueri, aut vel no-men etiam, vel aiidloritatem canonum illis con*uenire, fed bis tantum, quos et apoflolica /e -des - imo et omnis catholica ecclefia cano-

nes appellant, quique a Nicaeno concilio, quodprimum in noftris Codicibus, <^vos ab apo-btolica Sede maiores nostri acce-fERVNT, fequendos per ordinem vsque adAfricanum concilium pro canonibus recipiendis,venerandis et obferuandis retinent, et Inno-CENTIVSj ZrOSIMVS, BoNIFACIVS, CoE-G L E S T I-

/