De Codice Hadriani I. 77

nius, nouum einsmodi Codicem nunquam velFrancicis ecclefiis innotuifle, vel fui vefiigia inRomana ecclefia reliquifie, fumma fuadebit ra*tio, vt nouum hunc a Dionyfiano diuerfum Co-dicem, ceu merum figmentum reficiamus, et fum-ino iure pofiulabimus, vt affertores noni Codicisrei vefiigia demonfirent, vel tefies et alia docu-menta producere dignentur. Verum, vt inferiuspaulo me id efflcfiurum confido, vt confiet, inGallicanis ecclefiis inde a Caroli M» aetatene vmbrain quidem Hadrianei cuiusdam noui Co-dicis cuiquam apparuifie, fic fupra (§. 3.) iamplanum me fecifle recordor, ad vsque Leonis IV»tempora et annum circiter 8<jo. Romanos ipfospraeter Dionyfianum non alium Codicem obfer-uaffe. Quid igitur faciendum iudicabit aequabi-lis harumce rerum arbiter, nifi hoc, vt fi<fio ifiiHadriani Codici valedicendum efle exifiimet?At erit fortaffe aliquis, fiue qredulus fiue incre-dulus nimium, de verbo enim ambigo, qui, dumifium Hadriani Codicem tam firmiter ani-mo

lando rebus ftudere fuisdebuerit, quam prouoca-re querelas Metropolitannorum et EpifcoporumGalliae et Germaniae, at-que ita exacerbare ipfiusRegis animum. Difteren-• d» itaque ifta confiliaerant in illud tempus, quo,poftqnam potentiam Pon-

tificum Romanorum fu*perftitio hominum magisfirniauerat, imbelles Ca-roli M. fucceffores mi-nis Pontificum facilius'terreri, atque ita Ifidoria-ni arietes tutius admone-ri poterant. At, haecceoportunitas HadrianoViuo non obtigit.