De Codice Hadriani T. 75

atque ad omnes occafiones, quibus ecclefiae Ro-manae res et iura Sedis apoflolicae vel defendidebebant, vel ampliari poterant, fatis intentum,ex rebus ab eo gefiis, quarum memoria ad no-firaui vsque aetatem propagata efi, fatis conflareputo. Talis igitur cum fuerit, qui credi potefl,temporis folurnmodo fallendi difpellendique otiicanfa, line certo propolito vel vtilitatis vilius Au-dio, ad canonum opus congerendum acceflifie,ob Dionyfianum profecfio non adeo neceiTarium,et quali conlilio praemeditato fic omnem ope-ram olcumque perdidilTc ? Si contra obleruasaequabilitatem et ab ifla fatuitate Habriamvm,vt decet, abfoluere malis, fateare oportet, nonalio eum fine ad conficiendum nonum canonumCorpus aduertere animum potuifie, quam vteiusvfus ellet aliquis proxime in propria domo, tumforfitan et in Franciae eccleliis, ad difciplinamefformandam et boni ordinis conferuationem. Et,quod ad illas pertinet ecclefias, quae Caroli di-tioni fubiedae erant, iam quidem vidimus (§. 12.),Hadrianvm tunc temporis , cum CodicemCarolo offerret, hanc intentionem habuiffe,vt Regis iuteruentu ad Galliae Germaniaeque ec-clelias perueniret, eiusque regulae ab his in po-ileruin obferuarenturj fed hoc confilio iam pri-dem confeSlum fuiffe nonum Codicem cum igna-rifiunis ignoramus, et in aduentum Regis eumnon praeparari potuifie, inde aflequimur , quodRex Romanae profedlionis confilium in procin-cti ceperit , adeoque feflinanter iter ingrelfus

1