392 SINGVLARIS PROVIDENTIAE DIVINAE

videbatur Caelari, quod ii, , quos auftori-tate - conliliis, armorumque vi per trigin-ta, et quod excurrit. annos opprimere al-laborauerat, iam non ad pedes eius, pa-cis implorandae cauda, prouoluerentur,fed ipfi leges quafi et indutiarum conditio-nes didlitarent. Quis quaelo praeterea, cu-ius animus nondum omnem auitae religio-nis amorem dimilerat, publice conftitui pa-teretur, qui errores huius religionis dete-gerent , argumentis confutarent, omnes-que ad eam, tamquam aliquid cane ac an-gue peius fugiendum, exhortarentur? Ma-xima cum triftitia, ea ab haereticis iam oc-cupata Pontificii deplorabant, quae pia ma-iorum beneficentia Ecclefiae conlecrauerat;iisque tot bona, tot reditus, tot monafte-ria relinquenda erant, quorum recuperan-dorum antiquis iplorum poflefforibus nullafpes fiipererat. Immo, fi venia cuiuis con-cederetur, ad nouam hanc religionem feconuertendi, et illuc bona pertrahendi Ia-era, quid euenturum religioni fitae crede-rent, cuius torum aedificium diuitiis opibus-que . tamquam firmiffimo fundamento, fu-perftru&um eft ? EfFoetum fcilicet corpus,quod luceo fanguineque deftitutum repentemarcefferet. Concedendum cuique eratprincipi, vt, quam vellet, religionem inluas regiones introduceret, eaque, quaecultui diuino ex more Ecclefiae Romanaeluftentando inlhtuta erant, aliis vfibus de-

ftina-