Konrad Grübe!:
Ukei lüiber Nrouder Heine, höir,
pergiß döi dunuua G'schicht,
Daß dir die Düsseldorfer G'ma
Ua Denknioal nit erricht.
'S wor halt dei Unglück, daß du haust
Dös Heucheln nit rächt' könnt,
Nouch Wouhret ringa 'd, rückhaltlous
War just dei Temp'rament.
Selbstdenken, frei sei Ukaning sog'n
verträgt ka Utagistroat,
Der franlin und salbungsvoll wöi der
Stets Sprüchla hält paraat. —
Worum inei Freund, haust du ah's Löicht
Der Welt nit z'nr oft erblickt
Zu Nürnberg, meiner vatlersstadt,
Horch, dös waar goar nit g'schickt.
Däi häit' ganz g'wieß ka Wort verlurn,
Häit' äff' a Postament
Di naufg'setzt schöi in Löbensgröiß,
Daß Zeder di erkennt. —
Dan häit' mer Land und Leut uit braucht,
Daß 's sammeln dafür's Gold;
Zu su 'ra Gihernpflicht haut's seil
Und's Herz ba uns nie g'föhlt.
Z war uer a Lokalpoet,
Neich' dir dös Wasser nit
Und doch hob i a Standbild kröigt
von Grz seih und Granit.
Ukei Nürnberg haut an Gih'rn und Dank
Für seiui Söhn' nie g'spoart,
Haut ihna g'halten Läib und Treu
Nauch echter Bayernoart. —