WtLHELMINA VAN PRUISEN.

163

waar zij des zomers verblijf hield en haar paieis op hetPiein te 's-Gravenhage een ware vorstenschool, vooral voorprins Frederik, die, meer nog dan prins Willem, den omgangzijner grootmoeder zocht; en ook aan deze was de jongstede liefste, mede om zoo menigen trek in zijn karakter, diehaar aan den onvergetelijken doode te Padua herinnerde.Prinses Wilhelmina en de prins van Oranje volgden boven-dien zeer uiteenloopende staatkundige inzichten. Wel trachttezij min voorzichtige uitdrukkingen, soms zelfs verkeerdehandelingen zijnerzijds te vergoelijken; wel wist zij herhaal-delijk botsingen te voorkomen tusschen vader en zoon, waarvande laatste wel eens zuchtte: „dat hij de rol van kroonprins„moeilijk vond om te spelen," als zijne vrijzinnige inzichtenzijne wenschen om 's volks aandeel in de regeering te ver-grooten, bij den koning geenen weerklank vonden. Maar zijdeed dit uit liefde voor hem, niet uit sympathie voor zijnewijze van opvatting; daarvan verklaarde zij zich eene beslistetegenstandster; de geboren koninklijke prinses heeft hetwezen eener constitutioneele monarchie nimmer kunnenleeren begrijpen. Tot den einde echter is zij blijvenarbeiden aan de kracht, aan de eenheid van het Huis vanOranje. De verdeeldheid tusschen den koning en den kroon-prins werd door haar bijgelegd en verzoend ' zoo dikwijlszij vertoefde op het Loo, waar zij in den zomer van hetjaar 1820 in den kring der haren de oogen sloot, die zoo-veel en zoo velerlei hadden zien komen en zien gaan.

') Bosscha. Het leven van Willem il.