WILHELMINA VAN PRUISEN.

71

den beginne had zij zich met grooten ijver gewijd aan deopvoeding van de dochter, die haar in 1770 en van detwee zonen, die haar in 1773 en 1774 geboren werden. Deinstructies, die zij zelve voor hunnen gouverneur, den hoog-ieeraar Toiiius, opstelde, getuigen van de zorgvuldigheid,waarmede zij vervolgens ook op hun onderwijs bleef toezienen van den zedelijken ernst, waarmede zij er voor trachttete waken, dat alle vleierij, alle voedsel voor den hoogmoedaan den omgang tusschen leerlingen en leermeester vreemdzoude blijven, er op aandringende, dat deze „recht en„billijkheid als eenig richtsnoer volgen zal en geen verzuim„uit zwakheid door de vingers zien." „De geboorte mijner„kinderen," gaat zij voort, „legt hun dubbele verplichting„op om zich door grondige kennis te onderscheiden en„stelt hun dubbel zware eischen; dat kan men hun niet„diep genoeg inprenten." En naarmate zij zelve ouder werden hare kinderen opgroeiden, begon zij belang te stellen inden gang der staatkundige toestanden, die immers eenmaalhet lot harer zonen zouden bepalen, en daardoor meer enmeer oog te krijgen voor de toenemende moeielijkheden,waarmede haar gemaal te worstelen had. Want de tijd vanrust, die op zijne meerderjarigverklaring gevolgd was, dewittebroodsweken van zijn stadhouderschap, zooals men zewel eens heeft genoemd, waren voorbij. Het waren zware,donkere onweerswolken, die zich aan den eerst zoo helderengezichteinder samenpakten; en scherpziende geworden uitliefde voor hare kinderen, leerde prinses Wilhelmina zealras duidelijk onderscheiden.