64

WILHELMINA VAN PRUISEN.

„en laat den tijd niet ongebruikt voorbij gaan ... Zij is„rijzig, goed gebouwd en bevallig in hare bewegingen.„Wat haar karakter aangaat, dat overtreft alles wat ik ooit„heb waargenomen. Het is niet uit vooringenomenheid, dat„ik dit zeg; ik ben niet blind voor de gebreken van de kin-deren mijner verwanten; maar werkelijk, bij mijne nicht„heb ik geene gebreken kunnen opmerken." Een aanzoekom de hand van prinses Wilhelmina voor den kroonprinsvan Zweden had de koning, die haar zeer genegen was,algeslagen in de meening, dat zijne nicht niet gelukkigzoude kunnen zijn in een land waar zijne zuster, koninginUlrika van Zweden, het immers ook niet was geworden.Maar aan de zijde van den prins van Oranje, met wiensouders, met wiens moeder vooral, hij bevriend was ge-weest, wiens land hij kende door persoonlijk bezoek,zoude hare toekomst goed verzekerd zijn, hoopte hij. Hijis in die hoop ook niet teleurgesteld. Het huwelijk vanprinses Wilhelmina met prins Willem V is naar het ge-tuigenis van hun eigen dochter een gelukkig huwelijkgeweest: „Morgen zult gij dertig jaren lang getrouwd„zijn," schreef prinses Louise in October 1797 aan hareouders, die dien dag in droevige ballingschap op Hampton-Court vierden, „moogt gij nog lange jaren vereenigd„blijven in den gelukkigsten en meest eensgezinden echt."

Maar al hadden geene politieke overwegingen tot dithuwelijk geleid, eene verbintenis met Willem V, erfstad-houder van de Republiek der Vereenigde Nederlanden,prins van Oranje, graaf van Nassau, was eene aanzienlijke