44

MARIA LOUISE VAN HESSEN-KASSEL

loosd, te niet gegaan; de grensvestingen in verval ge-raakt. Weerloos moest men het daarom aanzien, hoe bijhet uitbreken van den Oostenrijkschen successieoorlog deZuidelijke Nederlanden, die barrière, welke den toegang totonze grenzen moest afsluiten, den Franschen koning alseene lichte prooi in handen vielen, ja hoe de Republiekzelve gevaar liep door de Fransche legers te worden be-sprongen en toen ging, als in het jaar 1672, op nieuw dekreet uit naar eenen redder, naar eenen prins van Oranje.

Maar niet alleen verlossing van den buitenlandschenvijand, ook bevrijding van het despotisme der regentenwachtte men van den vorst, die thans door den wil desvolks onder den naam van Willem IV tot stadhouder vanalle gewesten der Republiek verheven werd. Dat universeelestadhouderschap was grooter macht dan immer vóór hemaan eenen prins van Oranje ten deel viel. Die eenheid vanhet bestuur moest thans een krachtig optreden, een herstelvan wat verloren ging, een opbouw van nieuwe, beteretoestanden waarborgen. Dat de stadhouderlijke waardig-heid met de daaraan verbonden hooge ambten erfelijkverklaard werd, ook in de vrouwelijke lijn (want het stad-houderlijk paar bezat toen immers enkel nog een dochteren op eenen zoon scheen nauwelijks meer te mogen wordengehoopt), verzekerde tevens grooter vastheid in de toe-komst. Blijvende hervorming der bestaande orde van dingen,door de aristocratie aan banden te leggen, en het volkduurzaam te vrijwaren voor haar despotisme, dat was hetdan ook, waartoe de prins door de natie geroepen was,