EN AMALIA VAN ANHALT.

II

introk, richtten met hem de verbonden bisschoppen vanMunster en Keulen zich naar het Noorden. Achtereenvolgensvielen Deventer, Zwolle, Kampen, Coevorden hun in handen.Drenthe volgde en weldra zelfs eenige schansen in de pro-vincie Groningen. Maar ook toen versaagde de dochter vanFrederik Hendrik niet. In eenen brief, die bewaard is ge-bleven, wist zij de gewesten, aan wier hoofd zij stond, tebewegen tot manmoedigen wederstand van den machtigenvijand. Zij was het, die, toen te Leeuwarden het berichtwerd ontvangen van den val van Coevorden, het besluitwist door te drijven, dat in den uitersten nood de provincieFriesland onder water zou worden gezet. Wel was heteen hachelijk oogenblik voor haar, want het voortdringenvan den vijand wekte ontevredenheid en verbittering bij hetvolk; in blinden wrevel weet het al die rampen aan het binnen-landsch bestuur. Het gevaar van oproer binnen Leeuwardenwas geenszins een denkbeeldig gevaar; maar AlbertinaAgnes werd er in het minst niet door ontzet; met grootebeslistheid tastte zij door. „Zonder de hulp van Mevrouw de„prinses ware ik er slecht aan toe," schreef Joan Mauritsvan Nassau aan den prins van Oranje; „zij heeft groote„zorg voor den gang der zaken. Door hare medewerking„is het mij mogelijk de mondingen der rivieren af te sluiten„en al de sluizen in den omtrek van Blokzijl open te zetten„om het land te laten onderloopen. Ik heb al de ruiterij„bij mij, behalve drie compagniën, die Mevrouw de prinses„te Leeuwarden terug gehouden heeft om het muitende„volk in bedwang te houden." Ook aarzelde Albertina