Ip8 AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

zeggen: dat het haar jammerde, dat zulk een ede! verstandzoo smadelijk moest omkomen. Bij hare groote vreugde,dat zij toch nog de verheffing van haren kleinzoon belevenmocht, werd zij pijnlijk getroffen door de Moedige vlek,die op die verheffing geworpen was.

Nog eenige jaren is Amaüa van Solms getuige geweestvan het stijgende aanzien, van de toenemende macht vanharen kleinzoon, den stadhouder WiHem III. Bijna eenehalve eeuw heeft zij den titel van prinses van Oranje ge-voerd. In die lange reeks van jaren had zij het roemrijkeHuis in zijnen schitterendsten glans en in zijne diepste ver-nedering gekend. Zij had er vruchteloos voor gewerkt engestreden en zich tot berusten geschikt, om eindelijk, einde-lijk, als eene gave, toch nog te ontvangen, wat haar vurigverlangen was geweest. Toen zij in 1675 de oude oogensloot, hadden die toch nog den eersten gloed gezien vanden nieuwen, schoonen dageraad, die voor het Huis vanOranje opging.