AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

197

van de over het land gestroomde binnenwateren, om depaden te bestrijken, waarlangs zijn tegenstander moest op-trekken. -) Beurtelings waren felle vorst en een plotselingedooi onze bondgenooten. Meesterlijk wist prins Willem, degeboren veldheer, te woekeren met zijne kleine legermacht,met de gehechtheid van zijnen aanhang, met de gesteldheidvan het terrein. Hoe hopeloos de toestand zich aan heteinde van dat jammerjaar 1672 had laten aanzien, reeds inhet begin van 1673 mocht Holland zich gered, het zwaarsteleed geleden achten.

Toen de prins van Oranje in den vaderlijken rangwerd hersteld, was Johan de Witt terzijde getreden.Hij legde het ambt neer, dat hij meer dan negentienjaren met inspanning en toewijding van alle zijne krachtenhad bekleed. Ook nog in de komende dagen van rust wildehij voor den lande arbeiden — maar de blinde volkshaatgunde hem geene rust. Amalia van Solms had haren groo-ten tegenstander en zijne uitnemende verdiensten steeds tenvolle gewaardeerd en erkend; zij was te schrander vangeest, te groot van hart, om willens blind te zijn voor deschoone taak door Johan de Witt zoo glansrijk vervuldzoolang hem het roer van staat was toevertrouwd, voor denmoed, waarmede hij de vrijheid ter zee, het goed recht vanonzen handel tegenover het machtige Engeland had ge-handhaafd. Toen haar het schandelijk moordtooneel vanden 2os'en Augustus 1672 werd bericht, hoorde men haar

') Theod. Jorissen. Historische Bladen. Nieuwe Bundel pag. 146.