194

AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

De regeering had het dreigend onweder zien aankomenen was wel onderricht geworden van het vierdubbel ver-bond om de Republiek der Vereenigde Provinciën te ver-nietigen. Amalia van Solms, die er door haren schoonzoon,den keurvorst van Brandenburg, kennis van droeg, had deStaten herhaaldelijk gewezen op het naderend gevaar.Maar al wat van hare zijde kwam, was reeds daarom ver-dacht. Met onderhandelingen meende men de zaak te kunnenschikken; en toen Frankrijk vooral onverzoenlijk bleek,werd de kostbare tijd verkwist met onvruchtbare twistenover de verheffing al of niet van Willem Hendrik vanOranje tot het Kapitein-Generaal- en Admiraalschap derUnie. Schatten waren jarenlang besteed aan de uitrustingonzer prachtige vloot, die onder de Ruyter onze kustenbewaakte, en door woorden van beleid wist deze met zijnedappere tochtgenooten telkens opnieuw de Engelsche enFransche zeemacht terug te drijven en eene landing vanden vijand te voorkomen. Maar het landleger was ver-waarloosd, de grensvestingen waren in verval geraakt, on-voldoende voorzien van mond- en krijgsvoorraad, en deoostelijke provinciën lagen open en bloot voor het nade-rende krijgsvolk der verbonden mogendheden. In minderdan eene maand hadden de troepen van den keurvorstvan Keulen en den bisschop van Munster het grootste ge-deelte van Overijsel, Friesland en Groningen ingenomen,terwijl het machtige leger van Lodewijk XIV onder Luxem-bourg, Turenne, den kleinzoon van Willem I, en anderegroote veldheeren meer, zonder moeite en bijna zonder