AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART. iyi

is, heeft zij zich in haren echt met den jongen man, aanwien de politiek haar had gehuwd, niet ongelukkig gevoeld.Zijne schoonheid, zijn levendige geest, zijn fiere moedkonden ook haar niet ongevoelig laten. Bovendien, hetbleek niet moeilijk om zijne eerzucht te prikkelen, en toenhij na zijns vaders dood tot de eerste plaats in de Republiekverheven werd, voorkwam hij als het ware hare wenschenen wendde alle krachten aan tot herstel van de Stuarts,de verwanten zijner vrouw, op den troon van Engeland.Op vorstelijke wijze ondersteunde hij zijne zwagers enhunnen aanhang. Zijn vermogen werd daarvoor ernstigdoor hem aangesproken. In het Westland werden uitge-breide bezittingen verkocht, om met de opbrengst Karei IIbij te staan. De onderneming der Stuarts in 1649 om, vanSchotland uit, het verloren rijk te herwinnen, werd grooten-deels door hem bekostigd. Zonder eenige vrucht werdenschatten voor dit doel door hem weggeworpen; de schulden,de geldelijke moeielijkheden, die op de jeugd van Willem IIIzoo zwaar hebben gedrukt, vonden hunne oorzaak in dezeuitgaven.

Nog hielden de Staten van Holland hem de handen ge-bonden ; maar zijn plotseling doortasten, de gevangennemingvan zes der voornaamste Hollandsche Heeren, de aanslagop Amsterdam, schenen hem onbeperkte macht in handente geven. Van den dienaar der Staten scheen hij hun mees-ter te worden.

Met groote verwachtingen zag de trotsche koningsdochterde toekomst tegemoet. De kroon aan haren vader door