AMALIA VAN SOLMS EN MARtA STUART.

153

Louise Henriëtte was prinses en moest dus naar den eischvan haren rang, hand en hart beschikbaar houden voorden echtgenoot, dien het beiang van haar Huis haar zoudetoevoeren. Aithans zoo verstond het de hooghartige moeder.Doch in hare eenvoudigheid had de dochter reeds eenekeuze gedaan en haar hart geschonken aan haren neef,Henri, hertog de ia Trémoiiie, prins van Taimont (ofTarente), eenen kleinzoon harer tante Charlotte Brabantine.Tot haar bitter leedwezen had deze het moeten beleven,dat haar zoon, die de dochter harer zuster Elisabeth,hertogin van Bouillon, had gehuwd, tot de KatholiekeKerk wederkeerde. Maar diens zoon, de kleinzoon vanElisabeth en Charlotte, weigerde zich door zijnen vader totafval te laten bewegen. Om het protestantsche geloof trouwte kunnen blijven, vluchtte de jonge man naar Holland,naar het hof van zijnen oudoom, prins Frederik Hendrik.Deze ontving hem met open armen, nam hem op in zijngevolg, deed hem dienst nemen in het Staatsche leger enwist eene verzoening tusschen hem en zijne ouders totstand te brengen. Maar ofschoon hem in Frankrijk sedertschitterende vooruitzichten geopend werden, mede op eenhuwelijk met mademoiselle de Rohan, eene der rijkste erf-dochters van Frankrijk, afstammelinge van een der voor-naamste Hugenoten-geslachten, bleef de jonge prins inHolland. Hij hoopte op de hand van des stadhouders oudstedochter, wie hij eene vurige liefde toedroeg en die harerzijdsden moedigen, jongen edelman trouw beloofde. „Wij beleden„denzelfden godsdienst, wij sympathiseerden in alles," schrijft