LOUISE DE COLIGNY.

99

dat een begin van terugkeerende welvaart zichtbaar wasin streken, die zij gekend had verarmd en uitgeput doorplundering en brandschatting, die onafscheidelijke ellendenvan den burgeroorlog; dat bij een beter tinantiëel bestuuren bij verscherpte tucht de veiligheid van lijf en goed nietenkel meer een ijdel droombeeld was. Het was Hendrik IV,die dezen omkeer der dingen had bewerkt. Wel moest zijin het diepst der ziel zijne afzwering van de hervormdeleer betreuren, zijnen terugkeer tot de Kerk van Rome,den duren prijs, dien hij voor zijne kroon had betaald;maar bij groote strengheid voor zich zelve, was zij te zachtin haar oordeel over anderen, om hem zelfs in gedachteeen verwijt te maken van zijnen sprowg* over die

ondempbare kloof, welke zijne katholieke en protestantscheonderdanen gescheiden hield. Evenals Duplessis du Mornay,Sully en andere geloovige, overtuigde Hugenoten, meendezij, dat men gehouden was den koning als zoodanig teeeren, hetzij dan dat hij katholiek was of protestant; enwas de admiraal, haar vader, haar niet voorgegaan in bijnablinde aanhankelijkheid aan het koningschap?

Maar dat zij zelve nog was de ijverige Calviniste vanvroeger, die smaadheid noch vervolging duchtte, als het goldgetuigenis af te leggen van het geloof, dat zij beleed, dattoonde zij reeds dadelijk door zich innig aan te sluiten bijCatharina van Bourbon, 's konings zuster, de waardigedochter van Jeanne d'Albret, die in hare apartementen inden Louvre zelf protestantsche godsdienstoefeningen houdenliet, al was dit ook nog onder Hendrik IV in de hoofdstad