34

JULIANA VAN STOLBERG.

„huisvrouw heeft te veel met de kinderen en met het huis-houden te doen, zoodat zij slechts een klein deel van den„dag met haar kan zijn." Maar Juliana zelve wilde niet, dathare kleindochter zoude worden terug gehouden; daarvoorhad zij met te groote blijdschap haren zoon zeer gelukkigzien worden in zijn huwelijk met Charlotte van Bourbon,die het hem mogelijk had gemaakt zijne kinderen na langescheiding weder om zich te verzamelen en zoo in denhuiselijken kring vergoeding te vinden voor al zijne teleur-stellingen en verdrietelijkheden daarbuiten.

Graaf Jan van Nassau ook vertoefde thans meest in deNederlanden, waar hij tot stadhouder van Gelderland wasbenoemd en weldra de grondlegger werd der Unie vanUtrecht, der vereeniging dier Zeven Noordelijke Provinciën,die eens zoo roemrijk uit den strijd zouden dagen. Maarzijne moeder leed er onder, dat zij de erflanden van harenechtgenoot, door dezen met zoo groote toewijding bestuurd,in verval zag geraken, nu het oog van den meester er nietover ging en zij zelve voelde zich niet meer bij machtehem te vervangen, toen ook hare schoondochter, de vrouwvan graaf Jan, aan wie zij zeer innig verbonden was ge-weest, haar ontviel. Die laatste scheiding viel haar tesmartelijker, omdat zij zich zeer oud begon te gevoelen.Het gezicht en het gehoor begaven haar: „de dood sluipt„mij zachtkens achterna," heet het in een harer laatstebrieven, en haar voorgevoel bedroog haar niet. Den 18*^1Juni 1580 legde zij het moede hoofd ter ruste, vier enzeventig jaren oud.